1 foto, heel veel geschiedenis

Ik neem een diepe zucht lucht naar binnen, mijn buik bolt zich op en ik maak mij klaar de lucht weer naar buiten te blazen.

Ik krijg een gevoel....!

Langzaam blaas ik de lucht uit en een grote wolk met stof dwarrelt om mij heen en daalt langzaam naar de grond.

Ik til mijn hand op en pak het kromme stokje en duw het omhoog, even langzaam breng ik het weer naar beneden. De naald daalt en komt op het zwarte ronde stukje vinyl terecht.

Gekraak en gepiep is wat de kamer vult, zachtjes en langzaam scherper. Het zwarte stukje vinyl maakt rondjes en ik zie dat de naald zijn best doet.

Het geluid vervormt en voor ik het weet heeft het zich tot klanken gevormd en maakt het gekraak plaats voor muziek, de naald heeft zijn groef gevonden en de muziek zijn groove.

Ik heb een gevoel.....!

Tijdens het nemen van de diepe teug lucht weet ik dat ik jullie mee neem naar mijn figuurlijke wereld, geen fantasie wereld..........wel degelijk waarheid, en gelijk geschiedenis.

Terwijl ik mijn ogen sluit vorm het beeld van het hele verhaal mijn blikveld en gedachtes. Terwijl ik met mijn ogen dicht dit stukje geschiedenis afspeel.

Langzaam loop ik een trap af, een iets wat kromme trap die er heel wat glij-uren kent met ons drieen. Met ons kleine matrasje op onze rug de 12 tredes omhoog, het matras neerleggen en ons als een malle laten torpederen. Naar beneden, naar de gang met de 4 deuren. Wel zorgend dat als wij als een speer gingen niet te ver omhoog gingen, daar zaten louvre deurtjes, en die doen pijn als je ze in je gezicht kreeg. Daarbij natuurlijk niet ons gevaarlijke spel tonen aan de ouders.

Dus als je ouders er niet achter komen, dan doe wel wat anders wat niet mag. Kijk, waren de 2 zussen even blij. Zij hadden een klein broertje............de benjamin. Snoep betekende dat hij het moest vragen, een simpele zin. "mogen wij een snoepje ? "..........kan niet mis gaan. Althans nu wete ik zeker van wel, toen was ik heilig overtuigd. Met zijn kleine beentjes baande hij zich een weg naar boven, waarna hij zijn zin anders formuleerde. "papa, Rebecca vraagt of wij een snoepje mogen"

REBECCAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA !!!!!!

Ach, wat doe je dan. Dan duik je op je matras met een noodgang de trap af.

Beneden aangekomen neem ik grote stappen door de voor in mijn herinnering lange gang. De ene laatste deur ga ik in, een kamer met een wand versiert met een prent, een waterval met heel veel groen er omheen.

2 bedden en een uitzicht over een grasveld, voorzien van enkele speel toestellen. En een kast, onze "ik ruim mijn kamer op kast". Ik weet dat ik het komende uur dit als mijn schuilplaats moet zien, de kamer althans. De kast, onmogelijk om je in te bevinden. Het type inbouw kast met als enige doel, te zorgen dat het leek alsof ik kneiter hard mijn kamer had opgeruimd. Zo eentje waar je, je kleine billen tegen aan moest proppen om vervolgens met je linkerhand snel de sleutel om te draaien. Niet handig, wanneer je rechtshandig bent. In de gedraaide billen, ik houd de deur tegen houding was alles wat je wilde, dat de sleutel eruit viel. Grote zussen, zijn daarbij wel handig. Vooral linkshandige grote zussen.

Motto "als ik mijn kamer moet opruimen, jij ook", draaide zij dan voor mij de sleutel om. Meestal had de sleutel de grond al bereikt en was het een kwestie van onder mijn "kijk daar ligt de rest van mijn zooi" bed.

Nu zat ik in die kamer, 2 keuzes...........eigenlijk 3 maar keuze nummer drie vond ik toen niet echt toegankelijk. Naar boven gaan en opbiechten. Dus 1 of 2 !

1, de deur uitgaan en gebruik maken van de deur direct aan mijn rechterhand. Deze kwam uit op de box, gevuld met fietsen. Geen auto's bij ons huis.( Jaren later kwam ik pas tot de conclusie dat een box, fietsen herbergt en een garage een auto).

Dat kleine hokje vol met fietsen waar ik altijd doodsangsten voor had, omdat het waakvlammetje van de ketel in mijn belevingswereld de hele schuur/box/garage in hellevuur zetten. Dat hokje snel doorrennen, de volgende deur en weer in een gang terecht komen..........met aan mijn rechterhand de vrijheid naar buiten en via de zijkant van het huis op het speelveld terecht te komen. Ook daar natuurlijk obstakels, in de vorm van buren. Niet dat ze mij verraden, niet dat ze mij straf geven maar gewoon het over komen van een ouder persoon deed mij krimpen naar heel klein. En echt, ik was toen nog niet groot/lang.

Eenmaal buiten was het goed vertoeven op het grasveld, de ijzeren iglo goed om in te hangen......., de betonnen rand van de zandbak goed om op te liggen en de wip om met je vriendinnetje op te zit en heel hard liedjes te zingen.

Wat een onschuld, want wanneer ik ook maar uit mijn ooghoeken naar rechts of links keek wist ik dat ik keuze 1 niet had moeten maken.

Buiten het feit dat mijn ( onze ) kamer uitkeek op het speelveld was het natuurlijk logisch dat wanneer je een trap opgaat ook de woonkamer op het speelveld uitkeek, nog even aangevuld met de slaapkamer van mijn ouders, helemaal compleet met een balkon. Wat dus betekende dat ik niet alleen mijn vader boos achter het raam kon zien, maar dat het voor hem net zo simpel was de deur te openen.

REBECCAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

Dan maar keuze 2, op mijn kamer blijven. Niet zonder risico, want ik moest wat te doen hebben. Op de buik, blik onder mijn bed en tastend naar de sleutel. Beer, barbie ( zonder haar ), snoepje ( was me toch een keer gelukt ), sokken en weet niet wat nog meer aan de kant duwend met mijn handen op zoek naar de sleutel. Hebbes ! Natuuurlijk niet zo in het gat steken en omdraaien, daarbij liep je het risico bedolven te worden onder alles wat ik in de kast wist te duwen. Dus kippenkont weer naar achter, moeilijk gedrag met een krom staand linker handje en hebbes. Natuurlijk binnen een fractie omdraaien, armen wijdt en opvangen wat je kon opvangen. Hoe meer je met je armen kon opvangen, des te minder hoefde je van de grond te rapen. Pfffffffffffff, terwijl de linkerhand/arm met kracht het "ik heb opgeruimd" geweld tegenhield, greep de rechterhand naar een koffer.

Na vele minuten, wat natuurlijk uren leken was het mij gelukt de koffer te pakken, de kast te sluiten en nog steeds geen straf te hebben. Dook ik weer op mijn buik, ergens moesten die singels liggen, terwijl ik daarna op zoek was kon ik ondertussen wel kijken naar mijn stift, mijn veel te bolle pettycoat rokje, mijn super "nep" echte parel kettingen en mijn haarborstel. 

Terwijl alleen mijn voeten nog maar onder het bed uitkwamen kon ik het karton en vinyl voelen en wist ik dat ik alles compleet had.  

Naald op de plaat, billen in de pettycoat, kettingen om mijn nek, stift gebruikt voor de stip boven mijn lip en de borstel in mijn handen vulden de kamer zich met 1 van mijn eerste singles.

"who's that girl", niet 1 van de grote hits van Madonna............maar wel mijn eerste single, dat is pas groove.

Voetjes op het bed en zingen, playbacken of een combinatie van dat helemaal compleet in mijn Madonna outfit.

REBECCAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

Langzaam maar heel duidelijk hoor ik de voeten zijn afdruk van geluid maken op de 13 trede en ik probeer in alle macht te zorgen voor een organisatie in mijn gecreerde wanboel.

haal met wat spuug een hand over  mijn gezicht en probeer met mijn liefste "papa, ik doe toch nooit wat gezicht" te voorkomen dat ik nooit meer een snoepje krijg.

Op zich goed geprobeerd, is het niet dat mijn stift watervast is en ik bij mijzelf heb gezorgd voor een zwarte streep over mijn gezicht en dat er op de achtergrond alleen maar "who, who, who, who, who, who " klinkt.

Ondertussen zie ik tussen de opkomende tranen op dat die grote man zijn hand uitsteekt en mij een hand geeft, met daarin een snoepje en zegt dat we gaan eten, wat is een belevingswereld van een kind toch groot, dat denk ik nu !

De realiteit is anders, letterlijk is anders.

Daarvoor moet ik mijn ogen openen. Daarvoor moeten mijn hersenen op een andere stand en is het leven anders.

De uitgestoken hand is er niet meer, de herinneringen des te meer.

Ik heb een gevoel.

Ik steek mijn hand uit, ik zie dat het scherm van mijn computer zich vult met kleur. Hij vraagt mij om een wachtwoord. Maar tegenwoordig geef ik dat met liefde, want het geeft mij de kans een hand uit te steken.

foto's dat is wat ik zie verschijnen op mijn beeld, toegezonden en gekoesterd.

Bedankt voor het ophalen van mijn herinneringen, bedankt voor dat wat mij zo lief is.

1 foto

Ik heb een gevoel.....

Ik wilde geschiedenis maken, nu heb ik geschiedenis opgeschreven.

 

Pap, had jij ook herinneringen bij de foto ?

 

Zal IK

Een link, een moment en een ogenblik. Ik knipper met mijn ogen, ik wacht nog even, laat het bezinken en druk op de knop om weer verder te gaan waar ik mee bezig was. Mijn hersenen zijn op dat moment in volle gang, maar mijn ogen dwalen nog af over de teksten die ik op mijn scherm zie staan.

Ik heb mijn Hotmail geopend, er is direct een moment ontstaan waarbij mijn hersenen schakelen en onderin het scherm kijken wetende dat ik op dat moment met de muite mee ga.  2735 mails, waarvan 99 procent reclame of iets in die richting is. Ik heb momenten gedacht dat ik eens ging opschonen, afzeggen voor allerlei sites en gewoon een mail heb waarvoor deze bedoeld is. Nuttige communicatie waarmee ik iets kan.

Ik doe het niet, ik heb er de tijd niet voor en misschien ben ik te laks. Ik denk dat de dik gedrukte letters mij niet boeien en dat terwijl mijn ogen er over afdwalen ik vanzelf kan bedenken wat voor mij bedoelt is, in werkelijkheid is het natuurlijk een chaotische bende die vertegenwoordigd wat ik af en toe kan zijn. Mijn ogen maken overuren, mijn hersenen zijn in de 5e schakeling geraakt en ik ben werkelijk langer bezig met te kijken wat “onzin” is en wat agenda materiaal is.

In 1 moment heb ik alles de revue zien passeren, korting op Centerparks, een veiling op 1 of andere site waarbij ik een sauna bezoek kan krijgen voor weinig, mama talk en wat allemaal nog niet meer. Shit ik moet nog gaan filteren ook, op afzender, op onderwerp en op wat ik weet nog niet meer voor onzin van een gevestigde orde waar ik langzaam toch onderdeel van ben geworden.

Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, waar ben ik gebleven en waar is mijn persoonlijkheid gebleven. Ik ben toch werkelijk niet veranderd in een wat verslapte dame in haar 3 decennium die gebruik moet maken van allerlei kuren en pillen om daarmee naar vakantieparken te gaan en deel te nemen aan animatie momenten waarvan ik 10 jaar geleden nog hard riep dat deze alleen waren weggelegd voor de bepaalde mensen die niet meer wilde leven. Natuurlijk kon ik op zo een park nog gebruik maken van de aangeschafte krultang met 80 procent korting, het epileer apparaat wat ik nog nooit gebruik hebt en uitstapjes maken naar dierenparken waar ik voor de prijs van 15 euro ook nog een speurtocht inclusief krijg.

Zo, een stempel heb ik wel gedrukt. Maar ik denk vooral op mezelf, denk dat ik het op mijn voorhoofd doe. Al hoewel al een aantal jaar mijn spiegel ook niet mijn beste vriend is, ik kijk er niet graag in nadat veranderingen ook het intreden hebben gedaan in mijn lichaam, en ik vol schaamte mezelf in de spiegel kan bekijken. Die stempel gaat dus niet werken, als je niet kijkt zie je het ook niet.

Van mijn Hotmail naar mijn Facebook, van mijn Facebook naar mijn WhatsApp en visa versa, wow weer een tijd vergaan. Ik heb nog herinneringen die mij brengen naar geschreven stukken. Brieven naar vriendinnen, een boekje waarbij je naar elkaar toe schreef. Soms compleet inhoudsloos, soms met zoveel informatie dat mijn jonge geest het op dat moment nog niet kon verwerken. Nu wel, en nu kom het inzicht.

*ping ping*, een nieuwe email. O nee, ik heb echt geen zin in de groente doos die ik voor 24,95 thuis bezorgd kan krijgen en die mij voorziet van allerhande groentes die mijn week weer kleur brengen.

Blijkbaar heb ik geluk en heb ik werkelijk te maken met iemand die mij nuttige informatie brengt, die wat aan mij vraagt waarop ik persoonlijk antwoord kan geven. Ik heb geluk, ik mag reageren. De inhoud van de mail brengt mij op het verkeerde pad. Maar tijdens het lezen krijg ik toch een reflectie moment, 50 tinten grijs meneer Grey zou er opgewonden van raken. Wat is innerlijke kracht is de vraag, kijk daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik hoef het niet uit te spreken, ik mag doen wat ik het liefste doe en dat is letters en papier gebruiken om antwoord te geven op een vraag. Wat is innerlijke kracht, welke kracht zie jij daarbij en hoe visualiseer je dat. Kijk daar kan ik wat mee, normaliter zou ik gaan stotteren, zweten en alle onvrouwelijke dingen doen die meneer Grey van 50 tinten weer direct afzwakken in zijn net verkregen gevoel.

Ik moet nadenken over die vraag, ik moet het verwerken……het antwoord is er alleen al. Innerlijke kracht is voor mij wilskracht, het is de doos van Pandora waarvan ik alleen de antwoorden weet. De doos die ik alleen kan openen en die ik zie als een schatkist, met het symbool van een hart en sleutel erbij. Een kracht die zich dagelijks laat zien, dat is wilskracht.

Ik had een mail met een vraag, ik telde even mee en ik kon mij even inzetten om andere te helpen. Werkelijk, het antwoord geven op die vraag helpt iemand in een studie. Kijk, daar houd ik van…..studiemateriaal zijn.

Alles beantwoord en op verzenden gedrukt, terug naar Facebook. Een ultra handig medium waar ik maar graag gebruik van maak, ik gebruik het ook om deze onzin verhalen neer te leggen bij een ieder die het maar lezen wil. Mijn nederige excuses ervoor, ik ben altijd op zoek geweest naar iets wat ik op het gebied van kunst kan doen. Ik kom uit een zogenoemde “kunstzinnige” familie en dat heeft zo zijn voordelen, zijn trots en respect. Wat kan ik, ik kan niet tekenen. De poppetjes met de harken als armen en benen zijn nog een veel voorkomend iets en daarmee wordt je niet de volgende Picasso. Ontwerpen is dus ook niet mijn ding, wiskundig tekenen daarin tegen wel. Maar hokjes en vakjes dat is iets waar ik wat mee kan.

Breien, haken, goudsmeden, schilderen, tekenen en boetseren……….niet mijn ding en zal het ook nooit aan andere tonen. Heb ik dan überhaupt iets waar ik wat mee kan ?

Schrijven, dat is wat jij kan zij mijn tante een keer. Ik denk dat ik het maar voor waar moet aannemen, zij is van de “kunstzinnige” tak. Zij bezitten een galerie in het “kunst” land Frankrijk, ik neem aan dat wat zij zegt over schrijven dat er enige kern van waarheid in zit.

Is schrijven een kunst, bezit ik die kunst ? Ik doe het in ieder geval vol overgave. Schrijven is wie ik ben, schrijven is IK en IK is wie ik wil zijn. Is het een kunst, levert het mij brood op de plank op. Nee, dat denk ik niet. Wat het wel brengt is dat ik kan zeggen wat ik denk, dat ik kan zijn wie ik ben. Dus zolang ik mezelf een ik voel schrijf ik.

Facebook geeft mij een moment, een like van een link laat mij iets zien. www.jouwverhaal.nl , zal dat wat voor mij zijn, kan ik daar vertellen wat ik wil. Kan ik schrijven zoals grote Nederlandse schrijvers ? Ik denk het niet, maar het brengt mij toch wat ik wil. Voldoening en wilskracht om weer verder te gaan. Wat wil ik vertellen, neem een kijkje in mijn IK wereld. Die kans is er, open mijn blog of open Hyves. Oké, dat laatste was een geintje, Hyves is niet meer. Maar mijn Blogs zeer zeker wel, die heb ik snel verzameld voordat de wereld weer snel verder ging en het zou vergaan naar niets.

Kan ik genoeg schrijven om het in te sturen, zal ik dit insturen ? Zal het mij behagen om het te sturen, kijk nu ga ik al verkeerd. Ik heb het ik in mij veranderd, dat gaat hem niet worden.

Voor mensen die wel eens lezen wat ik schrijf, het is bijna nooit in de ik vorm. Ik wil voorkomen dat ik mezelf neerzet als een egoïst die het belangrijk vindt om gezien te worden. Bye the way, ik hield er altijd wel van. Ik kijk tegenwoordig alleen zelf niet graag in de spiegel dus zal ik ook niemand mijn ik voorschotelen.

Laptop neergezet, mijn lavendel douchegel gepakt en de trap opgelopen om mijn moment uit te breiden en gebruik te maken van de stralen water die alles van mij afspoelen, gebruik makend van de lavendel douche gel om in een gemaakte ontspanning te komen. Mijn bedtijd komt eraan en met mijn structuur dus ook nodig mijn leidraad te blijven volgen. Terwijl de warme stralen water uit de douchekop komen, droom ik van een bad. Wat heerlijk om dat in huis te hebben en de volledige ontspanning te vinden, maar dit is een zijstraat. Ik denk aan de mail die ik net gelezen heb, de enige met inhoud en aan de Facebook link die mij heeft getroffen. Zal ik mijn verhaal insturen, zal ik eens kijken of ik het lef heb ? Ben ik die dame met lef die op het moment dat ik deel met de wereld geen schaamte heeft, ja die LEF heb IK.

Je ingezonden stuk moet als onderwerp LEF hebben, tja………….in de spiegel kijken, ik heb geen lef. Mijn doos van Pandora, ik heb LEF en zo zal ik blijven afstrepen. Dat moet ik niet doen. IK heb Durf, LEF genoeg om te vragen of ik al schrijvend een verhaal zou moeten insturen, of moet ik maar direct beginnen met schrijven van een boek?

Of ben IK toch echt gek geworden nu ???

 

 

 

Van 0 naar 15 in een dag !

Brrrrrrrrr, het wordt kouder buiten, vrolijker van binnen wordt je dan niet. Althans een deel van de bevolking teert op winterdepressie en de andere helft vindt de zon een schadelijk product.

Binnen zitten is nu het probleem niet, een extra paar sokken aan, de thermostaat wat hoger en zoals vele met een dekentje op de bank zitten. Misschien is er nog een goede film op tv, de keuze is groot genoeg. Interactieve tv betekent bijna indoor bingo. De afstandsbediening aan je kinderen geven en afkruisen welke zender hun indrukken. Heb je je kaartje vol dan mag je een film naar keuze uitzoeken. Tegenwoordig is 300 zenders echt geen speciaal iets meer, en er gebruik van maken……geen probleem. Wanneer de Bingo even out off order is maak je gebruik van je indoor videotheek. Dat zit er ook op, niet meer je pasje zoeken van de videoland, niet meer nadenken of je ooit alle films heb terug gebracht en wanneer je iets verder terug gaat……………het brein laten kraken of je vroeger de videobanden wel had terug gedraaid als je deze retour bracht.

Voor de wat jongere onder ons, de voorlopers van downloaden was een dvd ( die kennen jullie wel ) maar daarvoor hadden we VHS videobanden. Dat waren grote zwart/grijze plastic dingen die twee rondjes hadden waar een stuk zwart lint omheen zat. Zoals een cassette bandje, ai dat is misschien ook alweer te ver terug.

Waar waren we, o ja…………….op de bank thermostaat op 24 graden, extra paar sokken aan en de afstandsbediening in je handen. Keuze genoeg.

De klok een uur terug betekent andere periodes die er aan komen, de feestdagen. Een must voor kinderen, gezelschap mensen, gelovige en andere bevolkingsgroepen die ieder een eigen gevoel hebben bij de feestdagen.

Niet helemaal kloppende informatie, want wanneer je nog in je bikini in de achtertuin ligt wat kleur op te doen die langzaam vervaagd is naar je 10 dagen subtropische met zwembad beladen ultra inclusieve vakantie in een ver oord. Voor de wat jongere onder ons, tja eerst zouden we wel gewoon wat openlijker liggen zonnen maar de tijd doet niet alles goed ;-) dus houden wij het iets wat binnenskamers en de verre vakanties. Tijdens mijn opgroeien was het gewoon belangrijk om een familievakantie te hebben, en al was dat in een hutje op de hei……………….was net zo leuk en my first kiss, ja in sporthuis centrum ( zo heette centerparcs vroeger of landal ) de heihaas. Om het nog even mooier te maken en een randje te geven, op de muziek van Gerard Joling ( bekent nu van Geer en Goor ) in duet met Tatjana Simic ( volgens mij doet zij nog steeds de kalenders, google borsten en ze komt naar voren. Voor ouder bekend van “buurman wat doet u nu” ) met het nummer  Can’t take my eyes off you.

Dan komen ze al met de specials in de supermarkten. De pepernoten, chocolade letter en andere sinterklaas attributen zijn niet aan te slepen. Teen krommend door de supermarkt, nou ja 1 van de vele want paddenstoelen groeien niet eens zo snel. De vivo, de spar en Albert Heijn……….dat was de thuisbasis van vele jaren geleden. Als het nog even kon boodschappen doen op de pof, dat betekent op een papiertje opgeschreven wat je gehaald had en dat 1x in de maand betalen. Superhandig en in die tijden soms zelf noodzakelijk. Maar waar is de tijd gebleven, want in deze crisis tijd zou het ook nog handig zijn als het te doen was voor veel gezinnen. Maar daar misschien het kabinet over aanspreken………………we zijn van Harry Potter naar Brilsmurf gegaan ! Van Paars naar links, naar recht naar rood. Toen had je afwasborstel om aan te spreken, iemand die op TV in animal Crackers (voor niet kenner, weer op tv )zich niet te min vond om met een fluitketel ( die ging fluiten als je er water in deed en op het gasfornuis zetten, zo kon je thee drinken ) op zijn hoofd TUUT TUUT TUUT de groeten van…………………! Te zeggen.

Maar waar waren wij gebleven, de pepernoten al in de winkel nog voor de R in de maand zit. Het kinderfeest staat ook al bijna weer voor de deur, stel je voor dat je het mist.

De feestdag ( sage ) waar kinderen naar uit kijken, waar zij met hun uber blije gezichtjes het papier van de pakjes af trekken en het geluk er spreekwoordelijk van af druipt. Het gevoel wat het je gaf als je de bonk op de deur hoorde, de pepernoten de gang in vlogen en wij van de bank. Het gevoel waarmee je de volgende dag naar school liep om trots je cadeau te laten zien. Je mocht altijd je mooiste cadeau meenemen………….dat waren nog eens tijden. Naarmate wij ouder werden wisten wij dat het de buurman van tegenover was en dat mijn ouders de deur op een kier lieten staat, dat mocht de pret niet drukken want het was cadeau tijd, het was feest tijd. Misschien iets afgedaan doordat het openen van de kastdeur in maart mij het vergeten cadeau, mijn eigen postkantoortje liet zien. Ondanks het late verkrijgen van dat cadeau nog jaren plezier van gehad.

Nu even een uitstapje naar tegenwoordig, het vroege inzetten van de verkopen van al de sinterklaasproducten even daargelaten. Waarom een discussie over iets wat een kinderfeest is, wat de traditie van ons Nederland is ? Is het discussiëren om het discussiëren of is het gewoon onderbouwt. Naar mijn inzien niet, wanneer je “zwarte” piet blauw maakt voelt iemand anders zich beschadigd, wanneer je hem paars maakt doet het ons terug denken aan het vallende kabinet en voor iedere andere kleur is er wat te zeggen. Is er een kind wat “gelooft” zijn vinger opsteekt en vindt dat er sprake is van enige vorm van discriminatie. Laat het wat het is, blijf van een kinderfeest af. Blijf vooral van de gedachtegang en plezier en geluk van een kind af.

Waarom dit allemaal schrijven, waarom al deze woorden zonder aanleiding. De aanleiding was er, de aanleiding is er en in de meest simpele vorm die er bestaat.

Vandaag was iemand in mijn omgeving een krantje aan het lezen ( dat zijn papieren waarop verhalen geschreven staan met nieuws en andere leuke zaken ) en in mijn ooghoek zag ik “de advertentie puzzel”, in de weken voor Sinterklaas komt de krant………………huis aan huis en Noord Hollands Dagblad ( Tyfoon ) met een puzzel. Daarvoor moet je de hele krant uitpluizen en op zoek gaan naar zinnen die in advertenties staat. Je vult dan alles in en stuurt het op, vroeger bracht ik het nog en kan dan prijzen winnen. Met de jaren zijn de prijzen niet veranderd. Je kunt nog steeds een rookworst winnen, of een bon voor een kip of knipbeurt. Het brengt een melancholisch gevoel en brengt mij terug in de tijd.

Naar de tijd dat je zat te wachten op de krant, op zaterdag of doordeweeks. Wachten terwijl het buiten guur en koud was en dat de pepernoten net de winkel in waren. Te wachten terwijl je keuze had op tv uit 3 en later 4 zenders om iets te kijken ( maakte bij ons niet uit, stond altijd op voetbal ). Terwijl je wachtte op de krant had je soms het “bart smit”boek in je handen wat je beschermde met je leven omdat een broer en zus deze ook wilde zien. Was je aan het dromen over eventuele cadeaus die je zou krijgen en de spanning die het gaf.

Dan omhoog kijken en vragen aan je vader of je naar de brievenbus mocht lopen, smachtend op de krant. Zo voelde het voor mij, en hij was binnen. De trap omhoog en triomfantelijk naar je vader glimlachen en weten wat er ging gebeuren. De krant werd in allemaal losse stukken verdeeld en werd op de vloer gelegd. En zo begon ik aan uren kijken, turen en zoeken samen met mijn vader…………..zoekend naar de antwoorden, maar vooral in samenzijn met mijn vader. Ons moment, ons kameraadschap en onze verbondenheid die dan naar boven kwam.

Geen enkel jaar werd er overgeslagen, ik werd ouder………….Mijn vader werd ouder. Ik vroeg niet meer of ik de brievenbus mocht legen, ik bezorgde de krant zelf maar het moment bleef het zelfde. In al die jaren nooit een prijs gewonnen, maar voor nu en later………..de prijs was de hoofdprijs. Het moment met mijn vader.

Nu, ja nu denk ik 15 jaar !! Waar is 15 jaar gebleven, heb ik de puzzel ooit nog eens gemaakt ? Ik weet het niet, geeft het hetzelfde gevoel………….dat zeker niet. !5 jaar geleden maakte wij de puzzel nog samen, de dag dat het feest eindelijk was aangebroken was het einde. Het einde aan een tijdperk die mijn leven heeft gemaakt voor wat het is, het tijdperk waarvan ik zelf de deur nog niet had willen sluiten. Deze is in mijn gezicht dichtgegooid. What the hell is 15 jaar, ik kan je vertellen…………veel.

Ik denk dat ik dit jaar de puzzel maar eens ga maken, ik ga op de grond zitten met alle pagina’s voor mij neus en denk aan de grootste prijs die ik er ooit mee heb binnengehaald. Mijn vader – dochter moment, mijn liefde en mijn 15 jaar.

Lieve pappa, alles is anders……………maar ik ga op de grond zitten met de puzzel en terug naar het eeuwige gevoel.

Henk Groet   13-03-1946         + 05-12-1998          

15 jaar lijkt tegenwoordig maar zo kort

Het gaat zo voorbij……!

Maar pappa alle tijden zijn anders

Zonder jou aan mijn zij……..!

Groter ben ik gegroeid en tijd is langs gegaan

Maar zonder jou had ik hier niet zo gestaan……!

15 jaar is een lange tijd

Al ben ik volwassen nog steeds jou kleine meid….!

Kinderen zijn er ook gekomen

Hopelijk ook in jou dromen……..!

Pappa ik schrijf naar jou omdat ik hoop dat jij mij hoort en ziet

Het missen van jou doet mij nog altijd zoveel verdriet…..!

Ik zie je in alles wat ik doe en denk

Ik zie het als het grootste geschenk……….!

Als kind raakte ik jou kwijt

Hadden we nog maar een beetje tijd…….!

Ik kan het blijven hopen en dromen

De tijd dat wij elkaar weer zien gaat ooit weer komen…..!

Dan vertel ik je vol trots wat ik allemaal heb bereikt in dit leven

Hoop jou het trotse gevoel te geven…….!

Pijn en verdriet gaan niet weg om jou gemis

Het is iets van mij, gewoon omdat het er is…….!

Kleine kinderen worden groot en leven door

Maar aan het gemis van jou geef ik altijd gehoor….!

Jij hebt zoveel mensen iets gegeven

Ik hoop dat zij dat meenemen in het leven……!

Kijk vol trots naar mij als je daar boven staat

Weet dat ik jou liefde nooit verlaat…….!

In mijn hart is de plek voor jou

Dit omdat ik zoveel van je hou………!

Mijn pappa, kameraad en vriend dit gedicht heb jij verdiend.

Een vader naar mijn hart, altijd was jij er voor mij

Je zorgde dat je mij nooit vergat

Maakte altijd tijd voor mij vrij

De liefste man die ik ooit kon.

Lieve pappa een plekje in mijn hart is voor jou

Al doet het nu na 15 jaar nog zoveel pijn, vergeet dat ik altijd van je hou !!!

 

Vol trots kan ik zeggen dat mijn vader Henk Groet was en vol liefde denk ik aan jou.

Lieve pappa, het gemis wordt niet minder. Een plekje krijgt het wel, dat is in mij en zal voort in mij leven. Het leven wat jij mij met liefde hebt gegeven.

Music was my second love

Soms, heel soms..................vind ik het heerlijk mijn terug te trekken in mijn eigen ik. Ik als persoontje, ik als mens, ik al iemand. Een ik die even geen vragen krijgt, die even helemaal niet hoeft te praten, die even helemaal alleen is. Als er dan een IK moment zich voordoet vind ik het ontladend om te schrijven. Om vragen voor mijzelf te beantwoorden, de spiegel van de muur trekken en zelfreflectie toepassenVerzegeld

Nu ben ik geen filosoof, ik wil het ook absoluut niet zijn en ik schrijf zoals ik leef, met een lach en een traan.

Relaxed op de bank, tv aan, laptop op schoot en een drankje op de tafel. Me Me Me time, kijk daar kan ik wat mee. Als klap op de vuurpijl absoluut een aanrader om een muziekje aan te zetten. Wat ik natuurlijk ook met veel liefde doe, lekker geluid gevuld met teksten waar ik mezelf in kan vinden. Mijn playlist is gerelateerd aan wat ik schrijf, aan wat ik denk en vooral aan welke tijd ik mij begeef als de vingers over het toetsenbord gaan.

Eigen is mijn hele socialisatieproces te omschrijven met muziek, alhoewel ik de nummers die mijn kindertijd hebben overheerst nou niet van dusdanig niveau zijn dat het tekst bewust gekozen is.

Ik heb zo wawawawawa zinnig gedroomd roept nou niet direct herinneringen bij mij op. Eerder een stem die mee gaat zingen, omdat ik de tekst ken. Heupen die meebewegen omdat die een signaal van de hersenen krijgen. De hersenen die denken, cassettebandje erin ( ja, toen hadden wij die nog. )

Spannend en vooral stoer toen der tijd, vooral omdat ik echt dagen bij de cassette recorder kon zitten wachten tot er op de radio een liedje voorbij kwam die ik graag wilde hebben en dan kon ik de record knop snel indrukken. Helemaal goed, was dat niet altijd. Het bandje was halverwege nog wel eens op en dan moest je hem omdraaien. Liedje in tweeen en weer uren kwijt wachtend tot je de knop weer kon indrukken.

Als ik het zo benoem waren het eigenlijk toch wel hele leuke tijden. Leuk, leuk is natuurlijk een groot woord. Voor de kenners, kleding uit de jaren '80 zullen echt niet zomaar nooit retro worden. Ze waren vreselijk.

"uitzondering op de regel", die zijn er altijd...............dus ook voor de kleding van de jaren '80. Zomer 1988 was het geoorloofd elke vorm van Oranje kleding aan je lijf te hangen en deze trend heeft zich wel voortgezet elke 2 jaar. Met uitzondering van het "Louise van Gaal" momentje. Maar het zij hem vergeven als hij het voor elkaar krijgt dit volgend jaar weer recht te trekken.

"wij houden van oranje" blijft een klassieker, en rechtvaardigd de oranje kleding die eigenlijk ook niet kan.

Van kinderen voor kinderen naar Andre Hazes door naar Snap. 12 jaar en dat klopt dan is Rhythm is a dancer versus Guns and Roses "knocking on heavens door". Er uiteenlopend, maar welke 12 jarige bevind zich nou niet in een identiteitscrisis op die leeftijd.

Bijna vergeten, Tatjana en Gerard hadden nog een hit. Althans het was een slap aftreksel van het orgineel maar haalde wel de hitlijsten. "Can't take my eyes of you". Op zich een vreselijk nummer waar het niet dat het mij in hele andere sferen brengt. Hahahaha, misschien iets te hoog gegrepen om het zo te benomen. Het is het nummer waarop ik mijn eerste echte kus kreeg, een moment die je vaak niet vergeet. Ik ben hem ook niet vergeten. Op vakantie, in Putten. De Heihaas ( bestaat nog ), het zwembad en een jongen uit Werkendam. Oh, wat was ik verliefd, of het kon er voor doorgaan want tot op de dag van vandaag weet ik zijn naam niet meer.

Identiteitscrisis compleet, verliefd, middelbare school en muziek. Een combinatie die prachtig kan zijn mits je er 1 factor tussenuit haalten dat is niet verliefd en muziek..................wel ja, middelbare school.

Kan daar lang over gaan uitwijden, maar daar heeft niemand wat aan en ik al helemaal niet. Een aparte tijd met aparte gevoelens. Als meisje nog wat zwaarder, omdat je een jonge vrouw wordt pfffffffffffffffffffffffffff.

Om de crisis nog compleet te maken kwamen ze met een nieuwe stijl muziek, en een compleet nieuwe levensstijl er ook nog bij. Nou ja een nieuwe gadarobe, en als je denkt dat de jaren '80 erg waren wauw...................moet je eens weten waar ze kast mee open trokken in de jaren '90. Onflatteus en vreselijk mens onterend maar heerlijk om aan mee te doen. de Australian, voor sommige onder ons. Nee, het gaat hier niet om een lekkere man uit Australie, het gaat hier om een trainingspak. Wanneer je niet meer weet hoe ze er uit zien, NewKids Maaskantje !

Het waren trainingspakken die om je lijf heen hingen en om af te maken droeg je daar een paar sneakers onder, sneakers.............mwah misschien te groot woord. NIKE AIR MAX. Voor de iets welgestelde had je natuurlijk ook een versie, de cavello. Een stijl die mijn ouders nou niet echt zochten voor bij hun dochter, buiten dat kosten het ook nog klauwen met geld. Maar hebben, hebben..................als je dat allemaal aan had dan kon je volledig ongecontroleerd gaan bewegen op "muziek". bonzen, kloppen, tokken, boren...............ik probeer een goed woord te vinden om de "muziek" te beschrijven. Lukt niet  !!!!

Hoe ver ga je om er bij te horen, duhhhhhh hoezo ?? Een vakantie met mijn vriendinnetje naar de camping in Bilthoven maakte dat plaatje nog even compleet. Om maar niet te beginnen over het vriendje met de bijnaam "peppie". ( wel 1 van de beste vakanties van mijn leven ) kostte het mij ook een deel van mijn haar, en niet omdat ik met mijn lange haar in een kaars terecht was gekomen. Er kauwgom in zat of alle andere dingen die je je haar kunnen kosten. Maar omdat ik bereidwillig en compleet bewust met een scheermes de onderste rij met haar heb weggeschoren ( zo'n 5 cm ), natuurlijk wel zo dat ik de rest van mijn lange haren er overheen kon hangen en ik mijn ouders niet de schrik van hun leven zou geven. Duurde nog geen 2 uur voor mijn vader er achter kwam en hoogstpersoonlijk er nog 3 cm bij af heeft geschoren waardoor ik een kale rand had van zo'n 8 cm en mijn haar in een strakke staart naar achter. Jawel, ik was een GABBER. Compleet is Australian met air max en thunderdome op de achtergrond ging ik hakkend door het leven. de centimeters kaalheid op mijn achterhoofd groeide gestaag met een cm er bij per week.

Ach zo heeft iedereen wel een periode waar zij zich voor schamen, stiekem toch ook wel trots op zijn. Ik was namelijk wie ik zelf ben, en ik heb mij geen moment slecht gevoeld in die periode. Misschien na het bezoeken van een hellraiser feest met tekort slaap, so be it !

Muziek is een bindende factor in het leven. De muziek die nu mijn oren in gaat en mij raakt is gekozen door mij tijdens het schrijven van dit. "in the arms of an angel"

Een tekst die zo passend is bij het gevoel dat ik nu draag, schrijven over het verleden brengen zoveel herinneringen terug die soms zijn weggestopt om maar niet te voelen.

Alle herinneringen tot mijn 18e zijn een constante factor in mij leven, verbonden aan muziek, herrie of gewoon gevoel.

Al deze herinneringen bevatten mijn vader als een persoon in constante aanwezigheid. Hoe moeilijk ik het hem heb gemaakt ( ook mijn moeder ) om te komen tot mijn eigen identiteit.

De tekst van de muziek is een bedankt.......!!!

Bedankt voor je aanwezigheid

Bedankt voor je wijze lessen

Bedankt voor je gevoel

Bedankt dat jij mij wilde leren

Bedankt voor alles wat je mij geleerd heb

Bedankt voor je kameraadschap

Bedankt voor de het zijn van de bindende factor

Bedankt dat jij mij vriend wilde zijn

Maar boven alles, Bedankt dat JIJ mijn vader wilde zijn !

Hoop dat je de muziek hoort hierboven, hoop dat je mij nog ziet vanaf boven. En Pap wees gerust, ik heb haar op mijn hoofd en draag geen trainingspakken. Moet wel toegeven, luister wel weer naar kinderen voor kinderen, meer een morele verplichting naar mijn kinderen.........jouw kleinkinderen !

En voor jou hoop ik dat het "oranje" brengt wat jij altijd wilde.

Thanks voor the music of my life !

Spend all your time waiting
For that second chance
For a break that would make it okay
There`s always some reason
To feel not good enough
And it`s hard at the end of the day
I need some distraction
Oh, beautiful release
Memory seeps from my veins
Let me be empty
And weightless and maybe
I`ll find some peace tonight

In the arms of the angel
Fly away from here
From this dark cold hotel room
And the endlessness that you fear
You are pulled from the wreckage
Of your silent reverie
You`re in the arms of the angel
May you find some comfort here

So tired of the straight line
And everywhere you turn
There`s vultures and thieves at your back
And the storm keeps on twisting
You keep on building the lies
That you make up for all that you lack
It don`t make no difference
Escaping one last time
It`s easier to believe
in this sweet madness, oh
This glorious sadness
that brings me to my knees

In the arms of the angel
Fly away from here
From this dark cold hotel room
And the endlessness that you fear
You are pulled from the wreckage
Of your silent reverie
You`re in the arms of the angel
May you find some comfort here
You`re in the arms of the angel
May you find some comfort here

 

 

 

 

Lees verder...

vriendschap

Vriendschap, vrienden, maatjes of hoe je het ook maar noemen wil. Het is eigenlijk iets wat zich niet laat betitelen. Het is een gevoel, een gevoel waarbij je weet dat het klopt. Dat het op een plek zit waar het zich kan ontplooien tot het verweven zijn in elkaar.

Het klinkt misschien als klink klare onzin en er zullen er genoeg zijn die zullen denken.....................ik ben geliefd, kijk hoeveel vrienden ik heb op facebook, hoeveel vrienden ik had op hyves !! 200+, 300+, 400+ ga zo nog maar even door.

Maar als je eens de tijd neemt je vrienden lijst door te nemen, zijn het dan ook echt mensen die op dit moment nog in jou leven iets beteken. Of is het, het buurmeisje van vroeger, je oud klasgenoot, het zusje van broertje van je vroegere makker, de oudtante van je achterneef waar jullie vroeger een kerstkaart van kregen ? Ik vraag het me af, ik vraag het mezelf ook af. Als ik mijn lijst doorga, dan vraag ik mij werkelijk af welke tak hun in mijn leven op mijn pad zijn gekomen.

Vriendschap is iets machtigs, het is iets moois, het is iets speciaals en er moeten geen eisen aan zitten. Het groeit, het bloeit maar soms vergaat het ook.

Vroeger, kijk daar ga ik weer. Vroeger op de basisschool werd ik gepest, mijn schooltijd was er nou niet 1 uit een boekje en vrienden, die waren er weinig. Ik ging elke dag samen met mijn broertje over de brug, door de rode huizen langs de gymzaal naar school. Ik zorgde dat ik niet te lang op het schoolplein bleef staan en dat ik snel genoeg de klas in kom om mij te storten op school werk. Ik was dat magere meisje met die lange haren in de hoek van de klas, het muurbloempje wat goede cijfers haalde maar verder niet noemenswaardig was....................oud klasgenoten van vroeger, ik heb ze niet in mijn vriendenlijst.

Ach gut, ik kan lekker blijven hangen in dit gesprek. Maar dan is het grappige wat ik meestal in mijn blogs gebruikt ver te zoeken nu en dat kan ook niet de bedoeling zijn.

 

Geen antwoord

Een druilerige maandagmiddag, vergeven in het zondagmiddag gevoel. Het is namelijk pinksteren, een feestdag...................het is 20 mei en er komt alleen maar regen uit de lucht.

Ik wilde net gaan klagen, de kinderen zijn net zo druilerig als het weer en hangen en kijken wat tv. Ik moet er eigenlijk wat van zeggen, maar de woorden komen mijn mond niet uit. Daarbij is de houding waarin ik mij begeef er ook eentje die valt onder het woord LUI. Wanneer ze niet aan het hangen zijn, zijn ze bezig alles overhoop te halen.

De jongste van twee maakt er gebruik van dat mama en papa een beetje dom zijn geweest toen zij kozen voor een nieuwe bank gevuld met alleen maar kussens...................grote kussens, die wanneer je ze van de bank afgooit een springkussen vormen. Tja, en dat is vandaag een pseudoniem voor pret. We laten het maar zo.............................!!!

Er was een moment waarop ik de laptop pakte en op facebook als status wilde neerzetten :

"Arghhhhhh, kids drive me crazy en breken en slopen het huis"

Ik doe het niet, ik doe het uit respect voor een moeder. Een moeder die niets liever zou willen dan gek te worden van haar kinderen die het huis doorrennen en lekker baldadig zijn.

Ik doe het niet, omdat facebook de afgelopen twee weken heeft laten zien ook een social medium te zijn die kan zorgen voor saamhorigheid, die kan zorgen voor samenwerking, die kan zorgen voor meeleven, meezoeken, oproepen en alles wat er door dit medium is ingesteld om de moeder te helpen. Helpen zoeken naar haar dierbaarste bezit.

"mama, zijn die twee jongetjes dood ? "

"Ja, lieverd "

"mama, waarom zijn die twee jongetjes dood"

Het antwoord is nog even verschuldigd gebleven, mijn oudste dochter vroeg namelijk ook hoe het kon dat ze overleden waren. Haar conclusie was dat de vader vergeten was om ze eten en drinken te geven. Dat hij ze per ongeluk ergens had achtergelaten en ze niet meer kon vinden.

Haar antwoord was er nog 1 geweest om te beargumenteren. Ik vond alleen niet dat ik het recht had deze leugen bij haar voor te houden. Ze is 8 jaar oud, de leeftijd van de twee jongens en weet als geen ander hoe iemand zich kan voelen op zo een moment.

"Nee, lieverd. De papa van de kindjes heeft ze niet vergeten. Hij heeft ze zelf het leven ontnomen"

Hoe vertel je een kind dat, hoe vertel je een kind dat een vader die er hun hele leven was in staat kon zijn om twee onschuldige jongens mee te nemen in zijn eigen gedachtegangen. Gangen die donker en duivels zijn. Gangen die bol staan van wraak, dat heeft niets meer te maken met liefde. Hoe kan je een kind uitleggen dat de man die er altijd voor hun is geweest, die ze heeft zien geboren worden, die verjaardagen met ze gevierd heeft, die ze voor het eerst naar school gebracht heeft, getroost heeft dat de eerste tandjes doorkwamen, stond aan te moedigen langs een voetbalveld, het eerste rapport heeft ondertekend, heeft getroost als ze waren gevallen, een kusje gaf voor het slapen gaan, een verhaaltje voorleest als er enge dromen waren, die ze hun eerste hapje heeft gegeven, hun luier heeft verschoond en trots als een pauw achter de kinderwagen heeft gelopen met daarin zijn zonen.

Ik kan het niet, ik kan niet vertellen dat iemand zo wrang kan zijn dat het leven van zijn zoontjes niets waard is tegenover de haatgevoelens die hij had richting zijn ex partner. Een moeder, een moeder die nu niet kan zeggen "doe eens niet zo vervelend".

Ik kan het niet, ik kan niet vertellen dat een vader zoveel haat had richting de moeder dat hij vond dat zij niet het recht hadden volwassen te worden................alleen omdat ze vaker bij mama waren.

Wat moet er door die twee knulletjes heen zijn gegaan, toen zij door hadden dat de vader die zij konden hun pijn ging doen. Als ze later naar voren zouden komen met ze hebben niet geleden, dat gaat er bij mij niet in. De jongens hebben het gevoeld, die hebben een ander in de auto zien zitten dan hun vader. doelloos rondrijden in een auto terwijl het buiten steeds donkerder werd. Ik krijg kippenvel als ik er aan denk. Ik walg er van.

Ik kijk naar mijn kinderen.

Vandaag ga ik niet klagen, vandaag zijn van die kostbare momenten. Vandaag is de dag dat ik meeleef met de moeder van de twee jongens, haar leven ligt in puin en wij kunnen met ze alle niets anders doen dan onze steun betuigen naar de moeder.

Voor vandaag, ik beantwoord de vraag van mijn dochter niet. Ik vind namelijk dat ik niet de persoon ben om haar deze zwarte kant van het leven nu al te laten zien.

Rust zacht Julian en Ruben.

Rebecca

 

 

Wat Als

Vaak heb ik van die momenten dat ik wil gaan schrijven, vaker dan dat ik wil en veelal met onderwerpen waarvan ik denk dat ze niet geschikt zullen zijn.

Ik heb last van creativiteitsmomentjes, meestal niet in de buurt van een laptop of zelfs pen en papier. Ik heb veelvuldig onder de douche al een heel boek geschreven. Wanneer ik dan in de positie ben om mij af te drogen zijn er al wat woorden vervaagd en probeer ik de overige aan elkaar te lijmen door het alfabet na te lopen.  Ik kom meestal niet verder dan de D, ik sta namelijk dan al te tandenklapperen van de kou en ga op zoek naar mijn zelf bij elkaar geraapte huisoutfit ( t-shirt van 10 jaar terug of het beroemde te korte truitje waar een buikje onderuit komt die niet voor jeugdige kijkers geschikt is, een joggingbroek waar vlekken op zitten van het werken in de tuin, het schilderen van mijn muren ). Zo een outfit die je dagelijks bij scholen ziet maar liever wilt ontwijken..........de MAFFIAMOEDER. voor er in de stress geschoten wordt dat ik ook om ben geslagen, ik probeer altijd dat niemand mij ziet in deze outfit. Het is van mij, het is mij lelijke momentje ! Ondertussen is het hele boek wat in mijn brein zich had gevormd verdwenen, ik weet nog een paar steekwoorden waar ik nu naarstig een verhaal omheen probeer te bouwen...................maar de ingeving is als sneeuw voor de zon verdwenen. Ondertussen doe ik maar een handdoek om mijn natte haren heen en begeef mij naar het hoekje in de bank om mij te settelen, ondertussen toch stiekem de laptop bij mij nemen. Ik had net toch zoveel woorden die schreeuwde om geschreven te worden, ergens zijn ze toch nog ???

Muziekje op, drankje erbij en zwijmelen.................. ! De klanken van de Moody blues zweven door het huis, nights in white satin, wat een machtig mooi nummer. Nachten tussen het witte satijn vrij vertaald, kan toch zorgen voor een bovenkamer die in bepaalde staat komt dat het mij toch tot schrijven aanzet. Is het dan waar, komen de woorden weer boven ? De dwarsfluit zet zijn solo in en direct weet ik weer waar ik mijn schrift voor wilde misbruiken. Het was weer een gevoelsmomentje, mijn boek komt weer op de plank en de inhoudt daarvan staat helder voor mijn ogen.

Terwijl ik stond te douchen, dacht ik aan de Wat als ? Wie kent die momenten niet. Hoe anders waren dingen geweest, hoe graag wil je momenten weer terug halen, hoe graag wil je momenten verbannen.......................WAT ALS ?

Op het moment dat ik dat dacht, kwam ook bij mij naar boven dat niet iedereen zijn focus daar op wil leggen. Dat niet iedereen het eens is met wat ik schrijf en dat ik zelfs mensen kan raken als ik schrijf. Denk bijvoorbeeld aan de M.....Moeders, deze kunnen mij tekst lezen en denken, wow ik wist niet dat zij dat beeld had en die gedachte erbij. Tja, ik wil niemand tegen de schenen schoppen en al helemaal niemand beledigen, maar als je je aangesproken voelt..................misschien dan even nadenken over hoe je jezelf profileert.

Wat als................Ik nog 18 was ?

De leeftijd waar ik wel even naar terug wil, natuurlijk wel met alles wat ik nu weet........................(toen dacht ik ook dat ik het wist ) en gewoon leven. Genieten van de momenten die bij de leeftijd horen en vooral, genieten van je ouders. Let wel, ik zei met wat ik nu weet. Als ik had geweten nog maar zo een korte periode met mijn vader te hebben dan zou ik die tijd heel anders hebben aangepakt en was ik niet blijven hangen in de verlengde puberteit die ik mezelf toegeschreven had. Ik had mijn opleiding afgemaakt en was daar wat mee gaan doen, ik was single geweest en had gefeest. Natuurlijk in beperkte mate, voor diegene die mij al een poos kunnen. Ik was er 1, ik was er 1 met teveel kale schedel en een strakke staart, mijn kleding smaak liet te wensen over en mijn kast had enkel en alleen Aussies en Cavello's. Mijn schoenenkast bestond alleen uit Nike air max en mijn muziek smaak.......Tja, waarschijnlijk wilde ik later in de bouw werken want het gedreun, gebonk en gezaag was wat ze toen muziek noemde, tevens danste ik daar op alsof mijn benen van elastiek waren en ongecontroleerd heen en weer schoten. Daarbij was het feesten van toen in de sporthal waar ik tegenwoordig gewoon sport ? Als ik daar nu om mij heen kijk, jeetje ik wist niet eens dat het zo groot was. Leve Sporthallen zuid ! Dus voor het feesten, dat zou ik nu heel anders aanpakken.......als ik tenminste weer 18 was. Ik zou wat meer om mij heen kijken en niet mijn focus op 1 ding leggen. Het belangrijkste is dat ik alle tijd die ik met mijn vader had, intens zou beleven. Ik zou een moment nemen om in ieder geval mijn excuses aan te bieden voor de kalende ongecontroleerde fashionfout puber die ik ben geweest. Volgens mij heb ik periodes gehad dat ik tegen mijn ouders praten zoals de muziek was die ik net beschreven heb................nutteloos en inhoudsloos. Voor nu, papa en mama SORRY !

Wat als.................je je eerste verliefdheid opnieuw beleefd ?

Dan zou ik daar niet zo vluchtig over doen, ik word dit jaar 33, getrouwd en mama. Het hele plaatje compleet, maar wat is dat anders als je eerste kalverliefde, De gevoelens die dat meebrengt, het lichaam dat met je aan de haal gaat zonder dat je in de gaten hebt wat het kan zijn. Later herken je de symptonen en weet je daar mee om te gaan ( althans proberen ) De eerste keer, je wil gewoon naar je huisarts rennen, je denkt dat je appendix ontploft en dat je slokdarm lamgelegd is. Het gevoel dat je hersenen met je op de loop gaan en dat beelden en de wereld opeens veel mooier is ( dat laatste is misschien iets overdreven ). Ik denk dat ik het gevoel nu nog wel eens zou willen meemaken, gelukkig weten ik nu wel hoe er mee om te gaan. Maar nooit meer neemt je lichaam en geest je zo in de maling als die eerste verliefdheid. Wanneer je het ook vraagt aan iemand, neem van mij aan......................ze kunnen het je meestal gedetailleerd vertellen, een gevalletje van memories.

Wat als.....................ik mijn opleiding had afgemaakt ?

Was ik dan geworden wat ik altijd wilde zijn. In mijn geval was dat patholoog anatoom ! Dat ik het niet geworden ben heeft waarschijnlijk te maken gehad met de duur van de opleiding en de leerweg die een aantal jaren in beslag nam. Maar als ik gewoon netjes naar school was geweest had ik misschien wel dokter geweest of advocaat. School was niet mijn hobby en dat heeft iedereen geweten. ik heb een aantal middelbare scholen doorlopen, eigenlijk mag ik dat woord niet gebruiken want doorlopen betekent dat ik het tot het eind heb volbracht, dat is niet geheel waar. Vroeger kon je nog wel kosteloos ongeoorloofd afwezig zijn, dit doormiddel van zelfgeschreven briefjes.......thanks vriendinnetje nog daarvoor ! Tegenwoordig hijgt de leerplichtambtenaar met zijn boete al in je nek als ik mijn kindje een uurtje eerder van school wil halen omdat ik echt wel wat belangrijks te doen heb !!! Het enige wat er toen gebeurde was dat ik en mijn vriendinnetje wel op dezelfde school mochten ( liever niet, letterlijk gezegd ) maar niet bij elkaar in de klas.................kon geregeld worden. Natuurlijk heb je dan een probleem als je echt ziek bent, Wat bij mij resulteerde in het feit dat er een jaar lang gevraagd is wat er met mijn geslachtsorgaan was. Ik ben ook wel echt ziek geweest, ik kreeg angina.............wat een hel ! Dat doet pijn, in je keel als je drinkt en eet alles doet zeer. Wanneer je briefjes maatje dan op school zegt dat je ziek bent omdat je (v)agina hebt, tja dat is lastig uitleggen. Maar laat ik niet teveel details prijsgeven. Ik heb leuke schooltijden gehad, ik zeg ook echt tijden want het waren er een aantal. Voor diegene die nu slikken en denken, ik heb uiteindelijk wel een opleiding !!!!

Wat als........................ik weer maat 34 heb ?

Oke, deze is pijnlijk en een aantal jaar geleden. Er is 1 voordeel aan, als ik die maat nog had gehad dan was ik in de pubertijd geweest en dan had ik anno 2013 alleen cavello's en aussies om aan te trekken ! Ooit zal ik weer maat 34 hebben, wanneer tja dat moet ik nog even in het midden laten !

 

Zo kan ik nog wel even door gaan met Wat als ??? het zijn er een heleboel, dat neemt niet weg dat ik met de invulling die ik er nu aan gegeven heb niet blij ben. Ik ben met de jaren iemand anders geworden en heb geleerd wat te doen met de wat als..................ik heb het een plaatsje gegeven en het enige waar het nu voor zorgt is dat ik af en toe kan zwijmelen.................bij muziek en gedachtes. Die ik door het draaien van de muziek op papier kan zetten. Wat mij er op brengt dat het nummer al een poos gestopt is..............................de nachten in het witte satijn !!!

ik eindig met de tekst van het nummer.................!!!

Nights in white satin never reaching the end
Letters I've written never meaning to send
Beauty I'd always missed with these eyes before
Just what the truth is I can't say any more
Cause I love you
Yes I love you
Oh how I love you

Gazing at people some hand in hand
Just what I'm going through they can't understand
Some try to tell me thoughts they cannot defend
Just what you want to be you'll be in the end
And I love you
Yes I love you
Oh how I love you, oh
Oh how I love you

Cause I love you
Yes I love you
Oh I love you
Oh I love you

Breathe deep in the gathering gloom
Watch lights fade from every room
Bedsitter people look back and lament
Another day's useless engery's spent

Impassioned lovers wrestle as one
Lonely man cries for love and has none
New mother picks up and suckles her son
Senior citizens wish they were young

Cold-hearted orb that rules the night
Removes the colours from our sight
Red is grey and yellow white
And we decide wich is right

And wich is an illusion?

http://youtu.be/QdykXAT19Go

Rebecca

sentimenteel verleden

ik ben een sentimenteel persoon, ik ben in staat dikke waterlanders te produceren die iedereen versteld doen staan.

Ik moet jullie wel allemaal teleurstellen, ik ben niet de persoon dat te doen in gezelschap en was dat voor de toekomst ook niet van plan. Ik heb er zelf al moeite mee als iemand in janken uitbarst als ik er zelf bij ben. Ik sta dan als een klein kind je aan te kijken en me af te vragen wat ik nu moet doen. Mijn instinct zegt hard weglopen en nooit meer omkijken, mijn lieve kant zegt in de armen nemen en troosten met als gevolg dat je in bezit bent van een schouder met 1 grote natte plek en stipjes groen van het loskomende snot tijdens pfffffffffff. Mijn starre kant kan je aan gaan zitten of staan kijken en bedenken dat je er echt niet knapper op wordt met zo een krijs bui !

Ik ben sentimenteel en een stiekeme huilebalk. Ik ben in staat om de dikke tranen bij mijzelf op te roepen en te zorgen dat de spreekwoordelijke brok in je keel de mogelijkheid krijgt je lichaam te verlaten. Ik heb daar zo mijn trucs voor en die zal ik jullie niet onthouden. Natuurlijk met eerst de belangrijke waarschuwing :

Doe dit alleen als je er zeker van bent dat je alleen bent, dat niemand binnen kan lopen en je kan betrappen op je stiekeme gedrag wat er voor zorgt dat je en soort monster wordt met rode wangen, bloed doorlopen ogen en in sommige gevallen make up uitgelopen alsof je de leadzanger van kiss bent. tevens is het continu snot ophalen en de vieze zakdoeken om je heen totaal geen positieve ervaring voor je relatie in welke vorm dan ook. Het niet volledig je over kunnen geven aan deze vorm van zelfontplooiing kan zorgen dat je niet het gewenste eindresultaat heeft en dat de brok zich een weg door je lichaam voert !

om de sfeer een beetje bij te staan, zorg voor een schemerige omgeving, hijs jezelf in je huispak ( maffiamoeders hebben deze in overvloedt ) en zoek het lekkerste plekje op de bank of stoel. Trek je benen in en ga in een houding zitten dat je jezelf voorover kan gooien als ook de grote uithalen zich aandienen.

Als je bovenstaande goed hebt gelezen dan kan je overgaan tot de tips !

TIP 1 : voorzie jezelf van interactieve tv, welke provider doet er niet toe.......de meeste zijn voorzien van een menu waarbij je programma's kan terugkijken. Er is natuurlijk een rijtje terug kijkers die de waterlanders lief zijn.

- memories : Al is ze al 100 jaar op tv, het zoeken naar oude liefde blijft een goede. deze zorgen voor het lichte snikken en melancholiek gevoel.

- Hello goodbye : Het snikken gaat door deze soms hartverscheurende verhalen iets over in productie van tranen. Deze kunnen wanneer je niet oplet langzaam over je wangen beginnen te rollen.

- GTST : Altijd goed voor de jeetje wat een goed verhaal tranen, deze tranen kunnen ook komen van de slechte acteerprestaties die je ziet of de uber slechte verhaallijnen. maar deze rollen al iets meer gestaag over je wangen.

-babyboom : Voor de vrouw die iets met kinderen heeft en de hormonen al door het lichaam gieren. De hormonale tranen komen hierbij prima aan het trek.

- Studiosport : Vooral in de maand mei, de spanning zorgt voor de trillende oogleden en de spanning op de traanbuizen die af en toe worden aangeroerd door een prachtig doelpunt of verkeerde overtreding. deze tip is natuurlijk ook voor de mannen, zorg wel dat je de uitslag dan nog niet weet.

- Waar gebeurde verhalen : vroeger had je deze iedere woensdag en zorgde je dat je op dat moment alleen was, vooral aan het einde is het handig de tissues in de buurt te hebben.

- Say yes to the dress : Een programma op TLC wat zorgt dat de vrouw die verder wil in haar leven waanzinnig kan huilen. De trouwjurken zijn hot item voor de nog ongetrouwde vrouw !

- Over mijn lijk : Een programma wat er zorg voor kan dragen dat je on behouden kan gaan krijsen en janken. Machtig mooi programma voor de machtigste tranen.

TIP 2 : Pak je Ipod, Iphone, Ipad, mp4 speler, discman, cassette recorder voor mijn part lp speler. En alle muziek die je bezit, ga op de grond zitten en begin willekeurig muziek af te spelen. Dit neemt je mee naar alle fases in je leven en verbindt je aan alle fases. Grote liefde verloren, pak het dramatische nummer wat je toen altijd aan het luisteren was. Eerste keer verliefd, bedenk je wat er toen op de radio was. Je hele socialisatieproces in muziek vorm. gegarandeerd dat de gevoelens die het oproept zorgt voor een heerlijk huilend persoon. Wissel af tijdens je muziek, ga van je schooltijd naar je jongvolwassen tijdperk en zing dramatisch mee.........................!!!!

TIP 3 : Pak je oude fotoboeken, video's, cdrommetjes, dia's en voor de wat oudere onder ons de 8mm film. Zet de willekeurige muziek op de achtergrond weer aan en verdwijn in weemoed. Een weemoed van gevoelens en gedachtes. Een goed glas wijn erbij kan ook zorgen voor de tranen in de ogen van het lachen. Denk bijvoorbeeld aan het tuinbroekje met bloemen en wijde pijpen dat je aan moest op je eerste schoolreisje.......!!! oh wat sta je daar lief te glimlachen en te zwaaien terwijl je eruit ziet alsof je als een wervelwind door bloementuin van de buren bent gerend.

Dit zijn er drie, daar kom je toch wel een beetje verder mee. Ik zal afwachten of ik de brokken op de straat zie liggen en de huizen met gedempte lichten zie in mijn voorbij gaan !!

Na dit uitstapje over de waterlanders komen wij weer uit op het punt, mijn sentimentaliteit. Dit is natuurlijk niet geheel gericht op potjes kunnen janken. Ik kan behoorlijk sentimenteel worden wanneer ik aan vroeger denk. Wanneer ik aan de reclame denk "Vroeger was alles beter".......................aan de vormen van communicatie van vroeger.

Ik steek absoluut mijn hand in eigen boezem, vooral wanneer het op mobiele telefonie aankomt en social media.............ik doe er ook aan mee, veelal met de reden dat ik niet als remi alleen op de wereld hoef te eindigen. Wanneer je tegenwoordig niet meedoet aan deze vormen dan ben je bijna compleet afgesloten van de buitenwereld.

Wanneer je buiten loopt, binnen staat, wanneer je in de trein zit, in de auto, in de bus of welk ander vervoersmiddel dan ook.........je ziet meer mensen met hun telefoon aan de oren als niet.

Waar is de tijd dat je nog verliefd kon worden zonder inbreng van de technologie, waar is de tijd dat je nog met je ouders zat op zaterdag avond om heerlijk een spelletje te spelen en te COMMUNICEREN.

stel je voor : aankomende ouders zijn bij hun "20 weken" echo. De controle of alles er is en of alles het doet. Terwijl het apparaat over de bolle buik glijdt, spreekt de echoscopist. Wij zullen eens zien of alles er is, ik tel 1 voet, ik tel 2 voeten, ik tel 10 tenen.............ik tel 1 hand, ik tel 2 handen, ik tel 5 vingers en een vierkantje. Alles ziet er goed uit !!!!! Nu wilt u natuurlijk ook de belangrijkste vraag stellen, ik zal u het antwoord gelijk geven. Uw kindje is helemaal gezond en rechtshandig ! Wow, de interne mobiel is al helemaal volgroeid in de hand..................tel uw zegeningen !

De mobiele telefoon als een ledemaat van uw kind, de toekomst. Daarop gevolgd natuurlijk ook eens het volgende moment :

Tring tring..........."ja hallo ? Hey mama, je spreekt met de baby in je buik. Ik wil alvast het volgende aan je bvragen. Mijn interne mobiel is niet voorzien van bluetooth en wifi. Dit maakt dat het aardig saai begint te worden binnen, kunt u er voor zorgen dat over een aantal weken er een nieuwer model klaarligt die direct dit oude exemplaar kan vervangen ! Mammmaaaaaaaaaaaa ???? JA ?? Oh ik dacht dat u er niet meer was, het bereik viel weg. Wil u ook zorgen dat er een touchscreen op zit, ik word er een beetje moe van om met mijn handen en voeten continu die botten hier in te drukken.........ik wil ook graag de nieuwste apps. Dank je wel mama, tot over een aantal weken"

Je leest het goed en schiet nou niet direct in de lach, want in het tempo dat wij nu aanhouden zal dit niet eens zo gek zijn over een aantal jaar. Deze vorm van communicatie krijgen baby's direct mee. Ga maar na, vroeger als je een kindje kreeg was dat iets spannends om te vertellen, dat deed je in de vorm van een geboortekaartje. Het opsturen daarvan was spannend, alles stond erop en je kon de geboorte van je kind wereldkundig maken op een prachtige manier. Tegenwoordig wanneer de laatste perswee nog maar een aantal minuten geleden is vraagt de kersverse moeder om haar mobiel. Zij heeft dircet de drang om iedereen in het adresboekje op de hoogte te stellen van het feit dat zij daar nog ligt, niet toegedekt ( open en bloot ) met een klein bolletje wol op de borst. Dit op ieder tijdstip van de dag.

Kinderen idem dito, ook ik ben er sinds een paar dagen aan. Mijn oudste dochter in bezit van een mobiel (8 !!!!!! zij heeft er al zoveel gezien en weet hoe ze werken ) Dit betekent dat ik gewoon haar nummer intoetst op het moment dat ik vind dat zij naar huis moet komen om te eten. Waar is de tijd dat je eerst drie rondjes door je straat moest doen, een aantal keer de naam te roepen en na uiteindelijk 10 minuten naar binnen komen met je kind. Ik kan mij nog herinneren dat ik aan het spelen was in de speeltuin en dan mijn naam hoorde schallen tussen de flats.........inclusief echo ! Voor diegene die mij een beetje kennen en dus ook mijn ouders. Deze twee personen waren in bezit van een aantal octaven, hierdoor was je direct binnen wanneer ze begonnen met roepen.

Tieners zijn nog wel de meest in to the mobiel en andere technologie. Volgens mij zijn zij zelfs de uitvinders. Ik kan mij niet voorstellen toen W.Bell de telefoon uitvond hierbij ook heeft gedacht aan wat er allemaal kon gebeuren. Vroeger pakte je je fiets om bij je vrienden langs te gaan, face to face en met een gewoon in fysieke vorm. Ja, ik heb ok 300 vrienden op face book.....................maar ik heb ze bijna allemaal wel eens in het echt gesproken, ik betwijfel of die tieners dat ook hebben. Vroeger hadden wij dat niet. Ik en mijn vriendinnetje maakte gebruik van een schriftje die over en weer ging, daar schreven wij alles in. Een poos geleden kreeg ik het schriftje weer onder ogen, ja dan word ik sentimenteel. En let eens op hoe bleek die tieners er tegenwoordig uit zien......................zonlicht ho maar !!! Opgesloten zitten met alles in handbereik......tv, spelcomputer, mobiele telefoon en laptop. Wat heeft een mens nog meer nodig ??????

Ja ik was ook bleek vroeger, niet vanwege alle technologie........nee ik was zo een puber die van nek tot aan tenen helemaal ingepakt liep, al vielen de mussen dood van het dak. Ik had niet het zelfvertrouwen om iets van huid te laten zien, maar ik sprak wel mensen.

Jong volwassen, ze leven allemaal zo snel. Waar moeten ze heen zonder die technologie.....................dan stort hun wereld in. Even Appen, twitteren, op de tablet aan het werk en facebooken in de vrije tijd pfffffffffffff. De periode dat je juist echt verliefd kan worden, dat je kan genieten van alles wat de wereld te bieden heeft op de oude manier van communiceren. iemand diep in de ogen aankijken en dat gevoel krijgen, beginnen met stotteren en het schaamrood dat via de nek omhoog gaat zorgde voor fantastische momenten. Langzaam het contact opbouwen door elkaar af en toe te zien, en er achter te komen terwijl je echt aan het praten was hoeveel je gemeen had of hebt. Niet het internet dat zorgt voor de relaties !!! Ook vrienden heb ik op een ouderwetse manier gevonden, jawel ik had zelfs ene vriendin die wat verder woonde...................wij schreven brieven. ellelange brieven met alles erin. En ze is nog mijn vriendin omdat wij elkaar hebben leren kennen echt ontzettend diep in de ziel manier.

Luister een keer en maak gebruik van de ouderwetse manier........................communiceer met elkaar. Praat met elkaar en luister naar elkaar. Leg de telefoon eens aan de kant, doe de laptop dicht en zet de tv uit en PRAAT. Zeg elkaar wat je denk en voelt en uit dit ook, laat de ander je mimiek zien en lees de mimiek van de ander.

Mijn vader zei of riep vroeger altijd gekscherend naar mijn moeder "hou je nog een beetje van mij" waarop mijn moeder antwoorde "doe niet zo raar Henk en stop met die onzin". Dat kleine gesprekje kon mij een hoop meer vertellen als wanneer zij dat hadden gedaan via een sms, whatsapp, twitter, facebook of mobiel telefoontje. Gewoon omdat je echt zag dat hij het meende en dat mijn moeder het fijn vond om te horen.

Ik hoef geen mobiel, ik hoef geen tv, ik hoef geen laptop, ik hoef geen radio als ik nog maar eens de mogelijkheid zou hebben om te zeggen en in zijn ogen te kijken "papa ik hou van jou"

Denk daar eens over na en probeer het eens.........................Zeg "ik hou van je" tegen de mensen die je lief hebt en kijk dan naar de reactie. Je hebt daar echt geen technologie voor nodig !

Rebecca

Pleonasme Zorg=bezuiniging

Shit, vaak ben je op zoek naar onderwerpen om over te schrijven. Ik niet, er is altijd wel wat in deze maatschappij wat mijn aandacht trekt en waarvan ik denk........................dat moet je delen. Al is het alleen maar om te kijken of andere mensen dezelfde mening delen, of dat er een discussie kan ontstaan. Dit soms zelfs in maatschappelijk belang.

Nederland in crisis, iedereen heeft het in de gaten. Iedereen voelt het spreekwoordelijk gezegd in zijn portomonee en niemand loopt er te koop mee. Althans niet iedereen, er zijn genoeg mensen die aan elke grote klok die ze tegen komen hun situatie willen hangen. Of dat nu is, dat zij teveel geld hebben ( dit vinden zij zelf natuurlijk nooit ) of dat zij juist te weinig hebben. De statistieken over het laatste zijn soms schrikbarend, het leven op een armoede grens is vaker het geval. Soms ook wel dichter in de buurt dan je denkt. De grote groep die met dit te maken krijgt, die hangen het niet aan de grote klok. Het is een schaamte wat hun raakt, wat hun persoonlijk op hun ziel trapt en wat totaal niet gedeeld hoeft te worden. Mensen die elke maand de last dragen of zij wel te eten hebben, dragen daarbij ook de last van dit niet aan de buitenwereld te durven tonen.

Natuurlijk gebeurt het wel, maar zeg zelf. In de vorm van heel rijk zijn en dan als project 1 maand leven op de armoede grens om aandacht te vragen. Ik zie het heil er niet van in, ik kan ook een maand zo leven en dan 's nachts mijn ogen dicht doen en weten dat als de maand voorbij is mijn jacht nog steeds aan de kust in Marbella ligt, dat mijn huis ( vakantie huis ) daar nog aan die zelfde kust staat. Voor hun was het een zekerheid, voor vele die zo leven een droom die allang is vervaagd.

Wat te doen met een miljoen, een leuk spelletje maar totaal geen realiteit. Je kan natuurlijk altijd een miljoen winnen in de kans spelen, je moet dan wel het geld hebben om mee te doen aan die kansspelen, dat wordt lastig

Hoe wrang is het dan als je Nederland er geld doorheen ziet jagen alsof zij bulken ervan, staat in schril contrast tegen de bezuinigingen die er door heen gedrukt worden !

Bezuinigingen in de zorg, bezuinigingen bij defensie, bezuinigingen op pensioenen, korten op aow, belastingtarieven aanpassen, bezuinigingen bij justitie, bezuinigingen op onderwijs, bezuinigingen op de gehandicapten zorg..........................ik kan het rijtje zolang als 4 pagina's maken, maar bij iedere vorm van bezuiniging gaat mijn irritatie grens omhoog en mijn trots van Nederlander zijn omlaag.

Het wordt bezuinigingen wordt veel genoemd samen met het woord zorg, het maakt ze bijna een pleonasme. Denk je aan zorg, dan denk je aan bezuinigingen. Het is walgelijk die gedachte, Nederland de zorgstaat.......wauw ! Nederland was vooruitstrevend met onze zorgwetten. Wij berschermde iedere Nederlandse burger, wij zorgde dat zij op welke manier dan ook gebruik konden maken van de zorg. De zorg die wij mensen willen leveren, en nu moeten wij daar op bezuinigen. Het werk wordt je zo onmogelijk gemaakt !

Wat zij nu doen is wel nog zorgen, zorgen voor andere landen. Zorgen voor landen die het moeilijk hebben, geld erheen storten en geen failliet verklaring voor een land. Het is geen keuze aan ons, de keuze wordt gemaakt voor ons. Betekent dit nu dat wij dan mee kunnen profiteren, dat wij ook wat te zeggen hebben als wij daar in dat land zijn. Wanneer wij in zo een land zijn en bijvoorbeeld medische hulp nodig hebben, krijgen wij die dan gratis........................???? Tuurlijk niet, hoe kan ik het überhaupt voorstellen.

De armoede grens in Nederland, ik heb in de jaren de zorgpremie alleen maar omhoog zien gaan. Er was toch niets mis met het systeem wat wij hadden.............sociale zorgverzekering en particuliere verzekering. Voor diegene die bovenmodaal verdiende was er de particuliere verzekering, voor de overige bevolking die hard werkte om hun hoofd boven water te houden was er een sociale zorgverzekering, een betaalbare. Eigen risico, dat woord hebben ze ook behoorlijk verpest.............wanneer je niet veel gebruik maakte van medische zorg, omdat je gezond was dan werd je daarvoor beloond, je kreeg dan in de vorm van eigen risico aan het einde van het jaar weer geld terug. Nu..................anno 2013 durft niemand meer naar de dokter, voor en telefonisch consult betalen zij al 45 euro die dan de maand daarop van de rekening wordt geschreven, tot een maximum van 350 euro. Wat klopt hier niet aan, je betaalt tegenwoordig al dik 100 euro per maand om verzekerd te zijn en dan vervolgens ben je nog aan het betalen wanneer je zorg nodig hebt. Daar heb je het woord zorg weer, zorg = bezuiniging. Dan moet je ook nog maar afwachten wat voor zorg je krijgt want zorg is bezuiniging. Waar je vroeger rustig 20 minuten bij een arts zat, deze had dan aandacht voor je heb je tegenwoordig 5 minuten, zorg wel dat je in die 5 minuten goed je latijns heb bijgehouden !!!! Je moet natuurlijk wel in stena, in het latijns en zo snel mogelijk kunnen vertellen wat je mankeert. Wanneer je dat dan eindelijk gedaan hebt, neem de verwijzingen voor eventuele verdere onderzoeken niet mee ! ten eerste betaal je zelf voor het papier wat er voor gebruikt wordt en nog maar niet te beginnen over de kosten van eventuele onderzoeken !

Zorg=bezuiniging, ziek worden is passe en er mee naar de dokter gaan helemaal. Laten wij niet over de tandarts beginnen, want mocht je mond verzorging willen hebben, dan moet je natuurlijk je verzekeringspakket daarop instellen, 1 ster, 2 sterren, 3,4 en vijf sterren, alsof je de keuze het uit een stay okay of het hilton...........................mocht je altijd in je tentje op vakantie gaan en niet beschikken over sterren bij je super polis, dan is de consequentie dat je geen tand meer in je mond hebt.......................maar wie heeft tanden nodig, door alle kosten die er zijn ben je alleen nog maar in staat om te leven van een bouillonnetje per dag, en daar hoef je niet bij te kauwen.

Dit is natuurlijk nog maar het topje van de ijsberg, en dat steekt dan wel boven water uit. Die ijsberg die er voor heeft gezorgd dat heel veel mensen kopje onder zijn gegaan, een triest maar vooral een werkelijk verhaal.

Het zien dat mensen die altijd hard hebben gewerkt hun hele leven deze problemen tegen komen is aan de orde van de dag, maar wel ontzettend triest te noemen.

Dat wordt allemaal nog een keer benadrukt als er een happening aankomt die ons land een hoop geld kost, geld uit de staatskas, geld wat van ons gewone mensen is afgenomen om dit te kunnen bekostigen. Let wel, ik sta helemaal achter de troonswisseling.............................maar moet dat zo extreem ? willen wij ons zo profileren naar andere landen om te laten zien wat wij allemaal wel niet kunnen, wat wij allemaal organiseren!

Luister, we zijn al in bezit van de kroon ( althans de oranjes ), we zijn al in bezit van de mantel en willem Alexander bestaat ook al, wat hebben ze nog meer nodig om die kroon op te doen en die mantel aan te trekken ???  

 

 

Lees verder...

VODAFONE versus TGV

Ik ben geboren in de jaren tachtig, om precies te zijn in 1980. Een goed jaar al zeg ik het zelf. De jaren tachtig hadden hun charmes om diverse redenen, natuurlijk waren er ook zaken die je niet graag herhaald ziet worden. Ik was een jong meisje en het leuke was dat de tv programma's die je bekeek op de enige tv die je in huis waren, van dusdanig vermaak waren dat je nog kon genieten zonder enige reclames die je top wanhoop kunnen drijven. Natuurlijk moeten wij niet de kleding van die tijd vergeten, ik vond het verschrikkelijk en als ik er nu op terug kijk nog steeds. Gelukkig is dat met de jaren beter geworden.

Ik haal dit aan omdat mijn onderwerp er 1 is van NU, eentje die tegenwoordig hot item is. Wij hadden daar vroeger niets mee, wij waren blij dat wij 1 tv in huis hadden en dat deze op een gegeven moment kleur was. Wij waren blij toen wij eindelijk telefoon kregen, een echte vaste lijn alleen voor ons gezin. Dat ook nog in combinatie met ons eigen nummer, ons unieke nummer wat je kon intoetsen of draaien om 1 van ons gezin te kunnen spreken. Wauw, als ik nu diep in mijn geheugen graaf kan ik het nummer nog direct opzeggen. Wat was dat stoer, als je de vraag kreeg of je telefoon had en dat je dan JOUW nummer mocht vertellen. Dat er dan een pen en papiertje werden gepakt om het op te schrijven, of gebruik te maken van de chique telefoonklapper waarbij je het schuifertje op de letter kon doen en hij dan openklapte met de nummers van die eerste letter........fantastich waar je je toen mee vermaken kon.

Toen wij eenmaal de echte ptt vaste telefoonlijn hadden maakte ik daar gretig gebruik van, natuurlijk tegen het advies van mijn ouders in. Het maakte mij niet uit welk nummer ik intoetste......als ik maar iemand aan de lijn kreeg. Dat ging op een gegeven moment mijn ouders teveel gulden kosten, dat werd het dus niet. Maar de telefoon was er, wij telde ook mee.

Omdat de telefoon zo ongeveer verboden gebied werd voor mij ging ik gretig op zoek naar andere oplossingen. Wanneer ik op mijn balkon zat met mijn vriendin dan keken wij rechts op het viaduct wat zorgde voor grote hilariteit vanwege het continu verkeerd inschatten van chauffeurs die daardoor vast kwamen te zitten en als wij links keken zagen wij een prachtige groene cel, een telefooncel. Het volgende object om ons telefoongedrag op bot te vieren. natuurlijk op een kinderlijke manier, althans wij waren kinderlijk. Want op een bepaald moment kwamen wij erachter dat er zoiets als een gratis 06 nummer bestond wat je kon bellen, de vrouw iig ( meisje ). De mannen belde dan het betaalde nummer en kregen dan als zij al een gulden kwijt waren opeens een kind aan de lijn ( dat waren wij ) die hele andere ideeen er op na hielden wat betreft het gesprek. Na een hoop gegiechel hingen wij op en de man was dan 5 gulden lichter. We waren jong !

Die telefoon is wel het onderwerp van deze blog, ik waag mij er toch aan. Ik maak de sprong van een vaste lijn naar de introductie van de mobiele telefoon. Wauw, dat was nog een prachtig ding NOT. De eerste mobiele telefoons waren niet te tillen, ze waren niet handig en ze bestonden uit een toestel zo groot als een ananas met daarbij een hutkoffer die je over je schouder heen droeg. Natuurlijk moest je op de vaalsberg gaan staan om een beetje contact te krijgen en dat is toch een prestatie als je in noord holland woont.

De mobiele telefoons waren alleen weggelegd voor mensen die deze konden dragen en betalen. Dat dragen was nog het belangrijkste, je moest er goed getraind voor zijn en een manier vinden waarbij je spieren niet verzuurde. Eigenlijk was het weggelegd voor mensen die de hele dag in de sportschool zaten. O nee, die waren er toen amper. Misschien op een bevolkingsgroep van 40000 man was er 1 zaaltje waar een paar toestellen stonden om je te trainen. Wat een verschil met tegenwoordig, nu schieten de sportscholen uit de grond met de ene na de andere aanbieding. Het is bijna te vergelijken met het prijzencircus van de V&D. Er valt bijna niet te kiezen, de 1 geeft je er een gratis personal trainer bij ( een echt mens, wauw krijg je die al cadeau ), bij de ander zie je een steunende kreunende Tatjana Simic die krijgt zoals "buurman wat doet u nu" "kom trainen ahhhhhhhh", de volgende geeft je de mogelijkheid om de hele dag, ik bedoel echt 24 uur lang te trainen. Want dat is wat een mens wil om 5 uur snachts aan de gewichten hangen en nog 1 geeft je 200 verschillende lessen erbij cadeau. Kortom als ik ooit eens erover denk ik een glimmend badpak al kreunen tegen de personal trainer om 5 uur snachts zeg dat ik graag een lesje zumba wil, schiet mij dan maar neer.

De echte mannen van vroeger hadden armen als kolenscheppers door hun werk ( of het dragen van die mobiele telefoon ). Armen die versierd waren met tattoo's van ankers, i love mama's of pin up vrouwen. De mannen van tegenwoordig hebben ook zulke armen gevoed door suplementen en de tattoos die er  op staan zijn vaak niet te lezen omdat ze het leuker vinden om het in het chinees, japans of wat dan ook te doen.

Zo ben ik even flink gaan afwijken van het onderwerp. De mobiele telefoon, tegenwoordig is het allemaal niet zo makkelijk meer. Ik heb al twee jaar mijn trouwe blackberry, het toestel waarvan iedereen om mij heen zich nog steeds verbaast dat het nog werkt. Dat ik het toestel kreeg was hij wit, na het vele stuiteren is dat niet meer het geval en mijn peuter heeft ondanks de vorm van het toestel toch bedacht dat het een bal was en heeft hem dus ook als zodanig gebruikt. Het scherm bestaat momenteel uit 30 stukjes en het is nog een wonder dat ik nog niet een peircing erbij heb omdat er tijdens het bellen een stukje glas toch denkt dat hij zich niet meer prettig voelt als scherm. Het mooie van dit alles is dat ik een touchscreen heb, en deze werkt nog steeds.

Ik krijg het al warm en benauwd als ik denk aan het feit dat ik hem binnenkort mag verlengen. ik mag er dan ook een ander toestel bij uitkiezen en dat zorgt voor een hoop hoofdbrekers. Waar moet je tegenwoordig allemaal uit kiezen, wie is het goedkoopst, wie heeft het beste bereik, welk toestel, welke opties, welk internet en vooral welke provider. Ik kan mij er echt over breken. Ik kan met een gerust hard 1 ding zeggen.........het wordt geen Samsung Galaxy 3S van VODAFONE.

Het bedrijf wat zorgt voor de benauwde momenten, het bedrijf dat momenteel niet de schoonheidsprijs verdiend en wat zich eens moet gaan afvragen of de onzin die hun verkopen om hun positie in de markt te verstevigen ten koste moet gaan van een gewoon mens.

VODAFONE het bedrijf wat ons momenteel al zo een 1200 euro heeft gekost, een gezin wat zijn best doet om zich te handhaven in deze maatschappij, een gezin wat ook last van de crisis heeft, een gezin wat niet zit te wachten op de onzin die dat bedrijf verkoopt.

Het mannelijke gedeelte van ons gezin was op het punt gekomen waarbij hij aan verlenging van zijn mobiel toe was, het moment waar je tegenwoordig met veel stress naar toe leeft. Naar veel kijken en informeren ( mooie praatjes ) werd het de samsung, fantastisch. Wat een pronkstuk, daarbij ook nog een korting van 50 procent voor 8 maanden op je maandkosten, voor 10 euro extra genoeg mb om af en toe eens op het internet te kunnen ( volgens de verkoper aan eerder gedrag te zien een prima hoogte mb) en dan natuurlijk om het chique toestel over tegen te dekken een goede verzekering NOT. Ik zeg helemaal compleet. Het toestel kan alles en heeft alle programma's om gewoon je leven te leiden met alleen nog maar je toestel. De mogelijkheden in overvloed. Het toestel ging als een trein...........!!

En of het toestel als ene trein ging, maar niet een gewone trein een hoge snelheidstrein zoals de TGV. Met specialisatie in 1 ding................het internet. Het toestel vertrok vanaf het perron in amsterdam om vervolgens met een snelheid van de trein mb's te vreten. Als je dat om zou zetten in pk's dan zal waarschijnlijk het toestel nog eerder binnenkomen in Parijs als de TGV zelf. Die snelheid, je had geen eens kans om met je ogen te knipperen. De bomen langs het spoor kon je nog beter bekijken als de snelheid waarmee de MB's opliepen. Fantastisch..NOT.

Ik vergeet er misschien bij te zeggen dat het toestel dit volkomen uit zichzelf deed, niet dat je bezig was op het toestel. Nee, midden in de nacht begon het. Resultaat, de eerste keer kon VODAFONE gelijk 350 euro van een hardwerkend gezin afnemen. Dat terwijl de rekeningen toch gemiddeld rond de 50 euro lagen, wat dus inhoudt dat het wel 7 x zoveel was. Maar ach dan had je wel een hoge snelheidstrein als toestel.

Om dit toch nog een keer te voorkomen, een bellen met de VODAFONE. Moet je niet doen, het niveau van de medewerker zou niet misstaan op een kermis. Nee, hoor.........u gebruikt zoveel internet. Kijkt u maar mee, zoals u ziet heeft u wel 8 dagen achter elkaar midden in de nacht lopen internetten en ja dat kost MB's. Om even snel die droom om zeep te helpen, wanneer mensen mijn man kennen weten zij het volgende. Wanneer het op slaap aankomt is er niets of niemand die daar tussen komt, hij doet het het liefst zo vaak mogelijk en zo lang mogelijk op ieder moment van de dag. En dan heb ik het over slapen ! Toch maar eens in de gaten houden, dit zou beteken dat hij midden in de nacht op zijn toestel zit om filmpjes te kijken ? gelukkig ken ik hem ( hoop ik ) en zie ik dat  niet gebeuren. Er waren ondertussen al zoveel MB's verbruikt dat ik dacht dat hij een volledige serie aan het downloaden was op dat apparaat. Wat betreft de medewerker van VODAFONE kwamen wij nog geen steek verder. Zoek het maar uit was hun antwoord en ik krijg nog meer antwoord van de pas aangeschafte goudvissen die het niveau van een gesprek hoger houden als deze meneer.

Het gesprek nog niet koud afgelopen en de bankrekening werd wederom aangesproken door VODAFONE om 300 euro toe te eigenen. Ik begon nu toch echt aan mijn man te twijfelen, ik weet dat een mobiel is om te bellen maar wat doet hij er in godsnaam mee om elke keer zoveel internet te verbruiken.

Nu maar benzinegeld te besteden aan een bezoek aan de VODAFONE winkel om eens navraag te doen ! Worden die mensen uitgezocht op capaciteiten ? Ik ben mij dat toch echt gaan afvragen, het niveau van de winkelmedewerker was namelijk niet veel beter als die van de telefoniste van VODAFONE. Hier kon je tenminste wel iemand aankijken terwijl die met slome ogen een antwoord probeerde te verzinnen. Ja, het klopt dat het niet zomaar kan dat hij verbinding maakt met het internet DUHHHHHH daar waren wij ook al achter, maar hij doet het toch. In u gedrag van de afgelopen maanden zie ik ook niet dat u opeens meer bent gaan verbruiken. Ja, toch wel dat is wat jullie zeggen. Toestel terug naar fabrieksinstellingen en alle apps verwijdert ( nut van de telefoon ook ), advies om wifi te gebruiken. Ja, en de gemaakte kosten dan ? Daar kon hij nou net niets mee, hij had wel een aanbieding. Wanneer mijn man nu zijn MB's verhoogde voor 10 euro extra per maand was hij misschien van het probleem af. Wel 1000 MB, wauw..................volstaat nog niet hoor voor die treinritten ! Daarbij zat er nog wel een addertje, wanneer hij dat deed raakte hij wel zijn 8 maanden korting kwijt ! Kijk dat is eens verkopen, mensen aanslaan voor belachelijke rekeningen en vervolgens zorgen dat ze nog meer gaan betalen zodat het niet meer gebeurt.  Dit hield in onverricht zaken naar huis.

Wel een verbod van mij om dat toestel ook nog maar aan te raken, alleen bellen en gebeld worden. Er verder van af blijven en in een glazen doosje doen om hem op afstand te bekijken. Verder geen enkele knop aanraken !!!! ( dat nam niet weg dat de trein iedere dag nog steeds vertrok )

Af en toe waagde ik mij er aan hem te bellen, maar ook dat was van korte duur. Want ondanks dat het toestel in een glazen doos lag had hij alweer meer problematiek gekregen. Als ik belde hoorde ik hem wel, maar ik begon op een mime speler te lijken. Ik kon schreeuwen wat ik wilde, ik kon heftige bewegingen maken omdat ik mij er aan irriteerde dat hij mij niet hoorde.................ik was geluidsloos geworden. De microfoon kaduuk !

Hoppa, tanken en daar gingen wij weer. Het toestel terug naar VODAFONE ! Daar aangekomen het toestel aangeboden voor reparatie, want tja wij hadden de duurste verzekering en die dekte alles NOT. Wederom weer een negatief antwoord, het toestel kon wel gerepareerd worden maar een vervangend toestel zat er niet in. Wat moet je dan, het toestel was toch nog maar 3 maanden oud.  Ook gelijk maar even gevraagd of er gekeken kon worden naar de trein verbinding ( internet ) die er op zat, deze deed toch ook zijn eigen ding. Vervolgens de winkel uit zonder toestel en zonder werkende simkaart. Het bijbehorende kaartje is namelijk alleen geschikt voor de samsung en was dus compleet nutteloos. Natuurlijk vergat de verkoper van VODAFONE een ander kaartje aan te bieden. Dat heeft weer 5 werkdagen geduurd!

10 dagen verder, de telefoon was klaar ! zij belde naar het mobiele nummer van mijn man. Logisch want hij had geen telefoon, er zal wel goed over nagedacht zijn ! Het toestel was gerepareerd. Wederom de auto ( we blijven maar kosten maken ) om het geliefde toestel op te halen. Kassa, of wij 45 euro eigen risico reparatie wilde betalen want het toestel had waterschade WATTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT, ten eerste de verzekering die jij mij verkocht hebt moet dat toch dekken en ten tweede wat denk jezelf dat wij het toestel in het toilet hebben gegooid om de trein te stoppen ???? korste eind, 45 euro betaald. Wel eindelijk een schrijven van VODAFONE waarop stond dat het toestel was gerepareerd op de volgende onderdelen : het scherm was vervangen ( why, het was niet eens stuk ), de microfoon was gerepareerd ( eindelijk het toestel kunnen gebruiken waarvoor het bedoelt is BELLEN ) en hij maakte niet meer zelf contact met het internet ( onthouden, opslaan en gebruiken ). En dat allemaal voor een bedrag van 45 euro. Nou er zit een scheur in het scherm, het internet houdt van zichzelf en de microfoon hebben ze er waarschijnlijk helemaal maar uit gehaald. HIJ DOET HET NIET.

vaste lijn, VODAFONE bellen..................ik had het kunnen weten natuurlijk. Het was in het stuk van de winkel naar huis zijn eigen schuld dat het toestel weer stuk is en waarschijnlijk zal dit ons wederom 45 euro kosten !!!! VODAFONE bedankt........!!!!

Het gedeelte dat het internet was gerepareerd was natuurlijk belangrijk, en voer voor een stevige brief naar VODAFONE om de gemaakte kosten terug te vorderen. Nou dan kom je even bedrogen uit...............!!! Al moet ik zeggen dat het een aardig fantasie verhaal aan het worden is, niet met een gelukkig einde.

Na het ontvangen van de brief heeft VODAFONE weer gebruik gemaakt van zijn slimste medewerkers. Zij belde naar het toestel, om het te bespreken. Zijn zij de alinea vergeten te lezen waarin staat dat het toestel het nu helemaal geluidstechnisch niet meer doet ? Na, veel heen en weren nam mijn man dan maar de vaste lijn om contact met hun op te nemen, natuurlijk compleet NUTTELOOS.

De antwoorden en oplossingen die hij toen kreeg kunnen zorgen voor een hele scheldkanon omdat het soms zo onvoorstelbaar is hoe dom mensen kunnen zijn. de oplossing lag voor handen, hij moest gewoon het internet van zijn toestel verwijderen !!! Dat wij daar zelf niet opgekomen zijn ???!!! Alle apps moest hij ook maar  verwijderen, ik dacht dat ze bij VODAFONE verstand hadden van telefoons ? Wanneer je namelijk de SAMSUNG heb dan zitten daar vast apps op, apps die je helemaal niet gebruikt en internet. Deze kun je niet verwijderen !!!!! Mocht het nou wel kunnen, dan was het absoluut niet handig dit toestel zo aan te prijzen. Een internet abo er bij te verkopen en vervolgens mensen te bedonderen.

VODAFONE bedank voor deze hele situatie, jullie verdienen dit jaar een lintje voor jullie klantvriendelijkheid.

Wat verlang je op zulke momenten aan vroeger.......................!!!

Gewoon genieten van de zon zonder gestoord te worden door een tring tring. Wanneer je in het openbaar vervoer zit gewoon een boek lezen en mensen persoonlijk vragen hoe het met ze gaat.

Rebecca

Alle begin is moeilijk

Zo als ik nog even vast blijf houden aan de titel, dan kom ik misschien nog een stapje verder. Althans dat is iets wat ik mijzelf voorhoudt.

Vanaf het moment dat ik kan denken, en herinneren heb ik altijd gedacht "al het begin is moeilijk", het krijgen van een kleur die je langzaam op je gezicht via je kaken omhoog voelt gaan, de tintelingen die je voelt als de vlekken in je nek zich langzaam verspreiden en de transpiratie die langzaam over lijkt op de doemen en het stotteren allemaal inclusief.

Ja, ik heb moeite met beginnen. Ik ben die persoon die altijd in kwadraat alles overdenkt maar wanneer je naar mij kijkt, mijn omgeving en mijn invulling in het leven kan dat misschien tegenstrijdig werken. Ik ben diegene die in de avond in bed gaat liggen en dan mijn dag is ga overdenken, de nadelen daarvan zijn direct in te vullen.

Je moet gaan schrijven ! ik heb dat allemaal al zo vaak gehoord, ik was tenminste blij dat ik vanuit mijn bloedverwantschap nog iets kunstzinnigs had meegekregen. Het zijn allemaal kunstenaars, ze hebben iets in zich wat laat zien dat zij kunnen creeren, dat zij hun gedachtes kunnen uitdragen naar de mensen. Dat geldt voor mij niet, ik heb nooit kunnen tekenen. Ik ben moeder van drie kinderen en wanneer ik naar hun mee gebrachte kunstwerken kijk, dan schaam ik mij. Het poppetje op de tekening die ik moet voorstellen, die is in bezit van handen en voeten. Het zijn nog steeds klompvoeten en handen gevuld met vocht, maar ze hebben tenminste 10 vingers en 10 tenen. Hahahaha, ze moest eens weten.......ik teken nog steeds harken als armen en benen. Laten wij dan al helemaal niet beginnen over de  zogenaamde "creatieve middag" op school. Ik geef mij op als hulpmoeder om te rijden, om bij een sportdag iets te doen, verzin het niet zo gek maar aan het freubelen en knutselen waag ik mijzelf niet. Wat er toe leidt dat ik kijk naar het beteuterde gezichtje van mijn dochter en dat de eeuwig durende "oh, ik ben zo een moeder die nooit ergens tijd voor heeft" gevoel mij direct bekruipt. De redding is altijd dichterbij dan ik denk en het pakken van mijn mobieltje is sneller gedaan dan het licht. Denk niet dat ik die telefoon pak, het is mijn wijze achtjarige die direct het nieuwste stukje technologie pakt en nog sneller als ze de telefoon heeft gepakt al aan het whatsappen is. "oma, mama kan weer niet knutselen, wil jij op dinsdag weer helpen" tikken die kleine vingertjes van haar snel in, gevolgd met een snelle piep die aangeeft dat ook de hippe oma ontzettend snel de knopjes kan intoetsen. ( ze heeft een toutchscreen, ik al jaren een telefoon met knopjes ). "Natuurlijk, roep maar wanneer".

Het probleem is dus weer opgelost, behalve dan het gevoel van falende moeder zijn. Ik heb altijd als hardst geschreeuwd mij niet te voegen bij de maffia moeders. Dat zijn de vrouwen de zich er niet aan storen om in de ochtend rustig een half uur eerder uit hun bed te stappen, de kinderen opdoffen en hun direct de deur uit werken om er vervolgens zelf achter aan te gaan. Wat resulteert in het feit dat als het regent, sneeuwt, vriest of je levend verbrand door dit nederlandse weer, het arme kind zichzelf een half uur op het schoolplein moet vermaken omdat moeders zo nodig die tijd nodig heeft om te socializen met de andere "maffia moeders". Denk nou niet dat ze uitgedost op het schoolplein staan, ik heb er nog een beeld bij dat er een trainingsbroek om hun lodderige lijf heen hangt, de haren in een staart zitten ( ongekamd ) en uggs die standaard bij de deur staan zijn aangeschoten.

Dan denk je van ze af te zijn, maar dan kom je bedrogen uit. Wanneer je tussentijds of naar schooltijd als een goede moeder je kind wil ophalen dan moet je dat ook nog met beleid doen. Ze staan er namelijk weer ( of nog ). Waar ik 2 minuten voor tijd kom aangesneld staan hun alweer een half uur, het lijkt wel op therapeutische basis. Ik probeer altijd te kijken of er ergens plekken zijn waar ik mij achter kan schuilen, dat weerhoudt mij er dan van om niet in gesprekken te komen die over de volgende dingen gaan :

"ouders van nu " : ik begin er niet aan, heb het blad een jaar lang gratis gekregen naar iedere bevalling die ik heb gehad en heb mij reuze gestoord aan al die lachende moeders op hun roze wolk en opvoedtips. Ik heb een pedagogische opleiding die volstaat en die roze wolk is of van korte duur of volledig gelogen. Dat neemt niet weg dat het mij schatten zijn die 3 banjers van mij.

"het consultatiebureau" : De plek voor moeders om hun schatten te bespreken en te tonen. Ze laten het liefst aan iedereen weten welke kleur de poep was de afgelopen weken. Ik ga daar heen voor, de prikken, het gewicht, de lengte en omdat het moet van de overheid anders wordt je betiteld als slechte moeder. De laatste keer was mijn jongste (b)engel te zwaar, een goede prestatie van een dame die PREMATUUR was. Misschien is het een tip : probeer de volgende keer een 2 jarige niet te dwingen in die houten bak te liggen om op te meten.......het scheelt en een centimeter of 3 en het idee dat ze in dat ding moet liggen roept bij mij andere beelden op. Het resultaat was wel dat de "verplichte" curven niet zorgen voor een reeel beeld.

Sonja Bakker : Ik hoef niet af te vallen, ik wil niet afvallen en ik wil al helemaal niet zo een opgedrongen voedingsdeskundige hebben die mij verteld hoe ik het beste afval. Ik maak wel gebruik van de term sporten. Doe ik al jaren met plezier en zorgt ook voor je lijn ( misschien iets gelogen aan het kleine zwembandje te zien, overgehouden aan de 3e zwangerschap ). Luister Mevrouw Bakker, ten eerste wil ik best je boek proberen als ik je bankrekening erbij krijg, je nannie en wat allemaal nog niet meer waar je gebruik van maakt wanneer je kroost niet om je heen mag hangen als je weer bezig bent de recepten te verzinnen.

Dan heb je natuurlijk nog de onderwerpen : Wat heb jij gisteren gegeten, heb je Dr. Phil gisteren gezien en last but not least hun eigen kroost. Daar wordt ik nog wel het meest onpasselijk van. Mijn kind kan dit, oh mijn kind doet dat en ga zo nog maar even door.

Ik ben een moeder die leeft in deze tijd, wat inhoudt dat als ik wil dat mijn kinderen gekleed, gevoed en onderdak hebben......ik moet werken. Dat is wat ik ze leer, daarbij is een knuffel en liefde een hoop wat meehelpt en dat maakt dat ze mij zien als hun moeder die er alles aan doet hun leven te creeren en waarbij ik niet continu groten hiaten maak in hun socialisatie proces.

Maar ik ben niet alleen moeder, ik ben ook vrouw en bovenal moet ik er voor zorgen dat ik mijzelf blijf. Nou niet de persoon waar iedereen zijn omgang mee wil vinden, maar laat dat nou niet mijn probleem zijn. Ik doe het zoals ik het wil en hoe ik het wil.

Wat ik dus nu doe, is schrijven. Want dat is blijkbaar iets wat ik wel mee heb gekregen, het papier of het scherm gebruiken om mijn kunsten op te kunnen vertonen en wat beter dan als onderwerp je eigen leven te nemen. Het is aan andere zelf of zij het waard vinden om te lezen. Ik geef graag een glimp in het leven van een 32 jarige moeder van drie kinderen met een drukke baan en overlevingsdrang in deze maatschappij.

Dus..........ik heb besloten te gaan bloggen, jullie een kijkje te geven in mijn af en toe onbegrijpelijke brein en de beelden die door mijn hoofd schieten te verwoorden, dat kan natuurlijk ook voor geraaskalk zorgen, maar so be it.

Laat ik eindigen met dat ik het vinkje van 18+ ook maar eens een keer ga indrukken, dat kan er misschien voor zorgen dat weerloze kindertjes dit niet gaan lezen en bedenken dat zij nooit van hun leven een man of vrouw willen en dat kinderen wel het laatste is waar hun aan zullen denken. Hun lieve brein zal ik met rust laten.

liefs Rebecca